FreshRSS Chinese bedrijven bouwen wereldwijde toeleveringsketens uit. De mondiale productiestructuur wordt grondig herschikt.
The post China, van wereldfabriek naar wereldnetwerk appeared first on Trends.be.
Login
Chinese bedrijven bouwen wereldwijde toeleveringsketens uit. De mondiale productiestructuur wordt grondig herschikt.
The post China, van wereldfabriek naar wereldnetwerk appeared first on Trends.be.
Een sterke stijging van de fruitexport laat zien hoe hoogwaardige landbouw de industrialisatie van Afrika kan stimuleren.
The post Vergeet goud. De nieuwste hausse in Afrika draait om fruit appeared first on Trends.be.
Buiten de Verenigde Staten dreigt Palantir het slachtoffer te worden van zijn eigen hype.
The post Waarom iedereen Palantir haat appeared first on Trends.be.
Het internetforum Reddit wil meer geld voor zijn gegevens en meer tijd van de mensen.
The post Kan Reddit overleven in het AI-tijdperk? appeared first on Trends.be.
De techgiganten investeren op een nooit geziene schaal in kunstmatige intelligentie. Maar de inkomsten blijven voorlopig ver achter bij wat nodig is om die investeringsgolf te verantwoorden.
The post De inkomsten uit AI groeien snel, maar niet snel genoeg appeared first on Trends.be.
De Amerikaanse president Donald Trump is bedreven in het opnieuw invoeren van heffingen. De doelstellingen daarvan verwezenlijken, is moeilijker.
The post De kosten zijn duidelijk, maar hoe effectief zijn de invoerheffingen van Trump écht? appeared first on Trends.be.
ASML probeert de Amerikaanse beschuldiging te weerleggen dat een EUV-lithografiemachine in China is beland.
The post Heeft China de belangrijkste machine ter wereld in handen? appeared first on Trends.be.
ASML probeert de Amerikaanse beschuldiging te weerleggen dat een EUV-lithografiemachine in China is beland.
The post Heeft China de belangrijkste machine ter wereld in handen? appeared first on Trends.be.
De grootste geneesmiddelenproducent ter wereld zet volop in op preventie en haalt inspiratie bij de techtitanen.
The post Hoe Eli Lilly de farmasector wil heruitvinden appeared first on Trends.be.
De vooruitgang op het gebied van artificiële intelligentie (AI) jaagt techneuten al lang de stuipen op het lijf. De jongste tijd voelen ook kiezers die angst.
The post De tegenreactie tegen AI is nog maar net begonnen: 4 beleidsaanbevelingen voor politici en bedrijven appeared first on Trends.be.
De vooruitgang op het gebied van artificiële intelligentie (AI) jaagt techneuten al lang de stuipen op het lijf. De jongste tijd voelen ook kiezers die angst.
The post De tegenreactie tegen AI is nog maar net begonnen: 4 beleidsaanbevelingen voor politici en bedrijven appeared first on Trends.be.
De vooruitgang op het gebied van artificiële intelligentie (AI) jaagt techneuten al lang de stuipen op het lijf. De jongste tijd voelen ook kiezers die angst.
The post De tegenreactie tegen AI is nog maar net begonnen: 4 aanbevelingen voor politici en bedrijven op zoek naar beleid appeared first on Trends.be.
Artificiële intelligentie werpt allerlei netelige vraagstukken op, precies het soort waar filosofen van houden.
The post Waarom grote AI-bedrijven zoveel filosofen aanwerven appeared first on Trends.be.
Artificiële intelligentie werpt allerlei netelige vraagstukken op, precies het soort waar filosofen van houden.
The post Waarom grote AI-bedrijven zoveel filosofen aanwerven appeared first on Trends.be.
De tijden waarin ruwe olie 60 dollar kostte, zoals voor de oorlog tussen de Verenigde Staten en Iran, zullen niet snel terugkeren. Zelfs als het bestand standhoudt, zal het nog maanden duren voor de export van olie en geraffineerde producten in de Golfregio enigszins genormaliseerd geraakt.
The post Deal of geen deal, de olieprijzen blijven nog maanden hoog appeared first on Trends.be.
De tijden waarin ruwe olie 60 dollar kostte, zoals voor de oorlog tussen de Verenigde Staten en Iran, zullen niet snel terugkeren. Zelfs als het bestand standhoudt, zal het nog maanden duren voor de export van olie en geraffineerde producten in de Golfregio enigszins genormaliseerd geraakt.
The post Deal of geen deal, de olieprijzen blijven nog maanden hoog appeared first on Trends.be.
De olieprijzen zijn sterk gestegen. Helaas is de realiteit nog altijd niet tot de markten doorgedrongen. Het einde van de miserie is nog niet in zicht.
The post De oliemarkten zitten nog op een roze wolk appeared first on Trends.be.
Coca-Cola verslaat Pepsi met gemak, maar de producent van ’s werelds op één na populairste frisdrank probeert een inhaalbeweging te maken.
The post Pepsi wil het tij keren appeared first on Trends.be.
De kans dat Rassemblement National de volgende presidentsverkiezingen wint, is niet denkbeeldig. President Emmanuel Macron probeert barricades op te werpen, om een machtsovername à la Orbán tegen te gaan in een van de belangrijkste landen van de Europese Unie.
The post Frankrijk is kwetsbaar voor Orbán-scenario appeared first on Trends.be.
De olieprijzen zijn sterk gestegen. Helaas is de realiteit nog altijd niet tot de markten doorgedrongen. Het einde van de miserie is nog niet in zicht.
The post De oliemarkten zitten nog op een roze wolk appeared first on Trends.be.
Coca-Cola verslaat Pepsi met gemak, maar de producent van ’s werelds op één na populairste frisdrank probeert een inhaalbeweging te maken.
The post Pepsi wil het tij keren appeared first on Trends.be.
De kans dat Rassemblement National de volgende presidentsverkiezingen wint, is niet denkbeeldig. President Emmanuel Macron probeert barricades op te werpen, om een machtsovername à la Orbán tegen te gaan in een van de belangrijkste landen van de Europese Unie.
The post Frankrijk is kwetsbaar voor Orbán-scenario appeared first on Trends.be.
Steeds meer Chinese vrouwen vragen een echtscheiding aan. Ze trotseren de pogingen van de staat om dat moeilijker te maken.
The post Aantal echtscheidingen boomt in China appeared first on Trends.be.
Het conflict maakt het leven moeilijk voor de beheerders van de olievermogens in het Midden-Oosten.
The post Oorlog zal de schatkist van de Golfstaten leegmaken appeared first on Trends.be.
Het conflict maakt het leven moeilijk voor de beheerders van de olievermogens in het Midden-Oosten.
The post Oorlog zal de schatkist van de Golfstaten leegmaken appeared first on Trends.be.
Noorwegen laat de valkuilen van buitengewone welvaart zien.
The post Kan een land te rijk worden? appeared first on Trends.be.
De scenario's lopen nu uiteen van slecht tot regelrecht desastreus.
The post De wereldwijde energiemarkten staan op de rand van een ramp appeared first on Trends.be.
Het banenverlies in de techsector is een feit. Maar geef artificiële intelligentie (nog) niet de schuld.
The post Waarom techbedrijven personeel ontslaan appeared first on Trends.be.
Cuba lijdt meer dan ooit onder de economische druk van de VS. Maar Donald Trump lijkt vooral geïnteresseerd in een nieuwe markt, en minder in een nieuw regime.
The post Trump heeft het lot van Cuba in handen appeared first on Trends.be.
Europa stond jarenlang aan de zijlijn van de techwereld, maar het lijkt zijn achterstand stilaan goed te maken. Met dank aan Donald Trump.
The post Waarom Europa plots wel kans maakt in de techrace appeared first on Trends.be.
Europa stond jarenlang aan de zijlijn van de techwereld, maar het lijkt zijn achterstand stilaan goed te maken. Met dank aan Donald Trump.
The post Waarom Europa plots wel kans maakt in de techrace appeared first on Trends.be.
Met de juiste technologie kunnen datacenters in de ruimte goedkoper zijn dan die op aarde.
The post Datacenters in de ruimte: minder gek dan je denkt appeared first on Trends.be.
Defensieaandelen winnen alleen als regeringen net genoeg wapens willen, maar niet te veel.
The post Waarom oorlog niet altijd goed is voor defensieaandelen appeared first on Trends.be.
In de sector van het nepvlees gaan de zaken minder goed. Tijd om nieuwe smaakpapillen te verleiden.
The post De nepvleesindustrie zit in de problemen: wat is er aan de hand? appeared first on Trends.be.
"Breng me geen problemen, breng me oplossingen." Behalve in sommige omstandigheden.
The post Managementmantra’s zijn niet altijd juist appeared first on Trends.
"Breng me geen problemen, breng me oplossingen." Behalve in sommige omstandigheden.
The post Managementmantra’s zijn niet altijd juist appeared first on Trends.
Rijke en arme consumenten zien hun bestedingspatronen naar elkaar toe groeien.
The post De wereld is gelijker dan u denkt appeared first on Trends.
Een beleggingscategorie die draait om vibes heeft plotseling een miserabele stemming, staat te lezen in de Buttonwood-column van The Economist over de berenmarkt in crypto.
The post Cryptoliefhebbers zijn eenzaam in hun verdriet: waarom deze cryptowinter de koudste ooit is appeared first on Trends.
Het Britse weekblad The Economist analyseert hoe beleggers zich kunnen wapenen tegen een beurscrash in een tijdperk waarin artificiële intelligentie de financiële markten domineert.
The post Jezelf wapenen tegen een AI-zeepbel lijkt moeilijker dan ooit appeared first on Trends.
Skijoring is een groeiende sport in het westen van de Rocky Mountains, en ze heeft olympische ambities.
The post Welkom in de wilde wereld van skijoring appeared first on Trends.
Rijke bevolkingsgroepen en technologievriendelijke overheden helpen bij de toepassing van artificiële intelligentie.
The post Welke landen passen AI het snelst toe? appeared first on Trends.
Eenvoudige flessen met klinische etiketten maken deel uit van het geheim. Maar er is meer aan de hand. Een mix van nieuwe klanten, producten en merken stuwt de schoonheidsindustrie naar grotere hoogten.
The post Waarom de beauty-industrie boomt appeared first on Trends.
De Canadese premier Mark Carney, die vrijdag in Peking de Chinese president Xi Jinping ontmoette voor gesprekken over een betere samenwerking tussen beide landen, wil de handelsrelaties van zijn land verbreden zonder die met Amerika in gevaar te brengen. Dat vergt een precaire evenwichtskunst.
Op 13 januari, na tien opmerkelijke dagen waarin Donald Trump de Amerikaanse dominantie over het westelijk halfrond opeiste en vrijhandel met zijn buurlanden irrelevant verklaarde, vertrok de Canadese premier Mark Carney naar Peking. Het is de eerste etappe, met Qatar en Zwitserland nog in het verschiet, van zijn offensief om nieuwe buitenlandse investeringen en handelsrelaties aan te boren.
Al maanden is Carney ervan overtuigd dat Trump de Verenigde Staten blijvend heeft veranderd, en dat Canada, als diens trouwe bondgenoot en de op één na grootste handelspartner, zich moet aanpassen. Terwijl de wielen van ‘Can Force One’ het asfalt van de luchthaven Macdonald-Cartier in Ottawa verlieten, beloofden de komende dagen voor Carney en zijn land zowel kansen als aanzienlijke risico’s.
De voormalige centrale bankier zal met plezier de leiders van het Qatarese staatsfonds ontmoeten, en ook de kopstukken op het World Economic Forum in Davos zullen hem weinig vrees inboezemen. De echte diplomatische evenwichtskunst was echter vereist tijdens zijn ontmoeting met de Chinese president Xi Jinping vrijdag. China is Canada’s tweede handelspartner, maar de onderlinge betrekkingen waren de afgelopen jaren ronduit ijzig. De Canadese veiligheidsdiensten stellen dat Chinese spionnen zich actief bemoeien met de Canadese verkiezingen. Recenter leidde het Canadese besluit om, in navolging van de Verenigde Staten, een invoertarief van 100 procent te heffen op Chinese elektrische voertuigen tot tegenmaatregelen van Peking op Canadese koolzaadolie en zeevruchten.
Toch is Carney erin geslaagd de koude uit de lucht te halen. De aanwezigheid van Scott Moe, de premier van de koolzaadprovincie Saskatchewan, in de delegatie duidt op hoop voor de Canadese boeren. De grootste kans ligt echter bij de koolwaterstoffen.
Trumps overname van de Venezolaanse olie-industrie creëert waarschijnlijk een gat in het Chinese aanbod. China kocht Venezolaanse olie voorheen met korting en vervoerde die met schimmige olietankers naar eigen raffinaderijen. Nu de Verenigde Staten die stromen gaan controleren, biedt de Canadese zware olie uit teerzanden een uitstekend alternatief, aangezien die chemisch vergelijkbaar is met de Venezolaanse variant. Canadese functionarissen rekenen erop dat de Chinezen hun import willen opschroeven.
Data van onderzoeksbureau Kpler laten zien dat 40 procent van de Canadese olie-export overzee in 2025 al naar China ging. Dat aandeel kan eenvoudig stijgen als een voorgestelde pijpleiding van de teerzanden van Alberta naar de westkust wordt gerealiseerd. Het binnenhalen van investeringen voor die pijpleiding is een hoofddoel van Carney’s reis. Een Canadese functionaris verwacht dat de olie-export naar China zal toenemen: “China zoekt idealiter naar betrouwbare bronnen. Venezuela wordt minder betrouwbaar en minder goedkoop.”
Hoe zal Amerikaans president Trump reageren op een pact dat meer Canadese energie naar zijn rivaal aan de andere kant van de oceaan stuurt? Carney’s adviseurs lijken onverstoorbaar bij het risico van Trump te provoceren. Toch is voorzichtigheid geboden, stelt Ian Burney, die handelsakkoorden in Azië onderhandelde voordat hij Canadees ambassadeur in Japan werd. Trump heeft zijn eigen agenda met China en zal daar waarschijnlijk binnenkort zelf naartoe reizen om de handelsrelaties uit te breiden. “Hij maakte er geen geheim van dat hij een voorkeursdeal met China wil sluiten, waarbij landen als Canada het nakijken hebben”, aldus Burney.
De nieuwe nationale veiligheidsstrategie van Amerika laat er geen misverstand over bestaan: de Verenigde Staten dulden geen andere grootmacht op het westelijk halfrond. Een van de meest expliciete doelen van de operatie in Venezuela was het beteugelen van de Chinese en Russische aanwezigheid in de regio. “De veiligheidsstrategie maakt pijnlijk duidelijk hoe lastig het voor Canada zal zijn om een onafhankelijke koers richting China te varen”, zegt Vina Nadjibulla van de Asia-Pacific Foundation in Canada. “Alles wat Canada doet, zal in Washington onder een vergrootglas liggen.”
Of Trump het nu leuk vindt of niet, een verschuiving in de handelsbalans tussen Canada, China en de Verenigde Staten lijkt onvermijdelijk. Cijfers van Statistics Canada tonen aan dat in oktober nog maar 67 procent van de export naar de Verenigde Staten ging. Dat aandeel, dat voor de invoering van de Trump-tarieven nog op 76 procent lag, is het laagste niveau sinds 1997, de coronaperiode buiten beschouwing gelaten. Tegelijkertijd steeg de export naar de rest van de wereld met 15,6 procent, een recordhoogte. Een aanzienlijk deel van die stijging is toe te schrijven aan de grotere olie-export naar China.
Diversificatie is verstandig, maar mag niet ten koste gaan van Carney’s belangrijkste doel: een deal sluiten met de Verenigde Staten om de toegang tot de meest lucratieve markt ter wereld te waarborgen. “Canada’s inspanningen om zijn wereldwijde klantenbestand te verbreden moeten complementair zijn aan een sterk regionaal energiepartnerschap binnen Noord-Amerika, en dat niet ondermijnen”, zegt Goldy Hyder, Canada’s belangrijkste zakelijke lobbyist. “De Verenigde Staten zullen Canada’s grootste afnemer van olie blijven.”
The post Toenadering tussen Ottawa en Peking: een verschuiving in de handelsbalans tussen Canada, China en de VS lijkt onvermijdelijk appeared first on Trends.
Grote winsten vergen grote risico’s, schrijft The Economist over de Amerikaanse dorst naar Venezolaanse grondstoffen.
“Duidelijk koploper.” Zo omschrijft Scott Bessent, de Amerikaanse minister van Financiën, de positie van Chevron in de groeiende groep investeerders die hopen te profiteren van de Venezolaanse olie. De wens om de sector opnieuw open te stellen voor Amerikaanse oliebedrijven speelde een niet te onderschatten rol in de beslissing van president Donald Trump om het einde van Nicolás Maduro’s bewind te forceren. Trumps plannen om Venezuela te ‘runnen’ steunen op de ontginning van de fossiele rijkdommen door Amerikaanse bedrijven. Chevron zal wellicht nog enige tijd de enige oliemajor met een betekenisvolle aanwezigheid ter plaatse zijn. Maar ook tal van avontuurlijkere spelers hopen een graantje mee te pikken.
Chevron zit in een uitstekende uitgangspositie omdat het, in tegenstelling tot ExxonMobil en ConocoPhillips, Venezuela niet verliet, ondanks onteigeningen door het socialistische regime en sancties van opeenvolgende Amerikaanse regeringen. Mike Wirth, de CEO van Chevron, zou al maanden nauw contact onderhouden met Bessent, officieel om uitzonderingen op die sancties te regelen, maar mogelijk ook om het beleid subtiel richting een Amerikaanse inmenging te sturen.
Die strategie heeft geloond. In de eerste week van januari laadde Chevron zowat 1,7 miljoen vaten Venezolaanse ruwe olie op tankers, na de gedeeltelijke opheffing van de Amerikaanse blokkade, het hoogste volume sinds mei 2025. Het bedrijf zal ook profiteren van zijn rol bij de verkoop van 50 miljoen vaten uit voorraden, ter waarde van mogelijk 2 miljard dollar, die de Verenigde Staten van plan zijn in beslag te nemen.
De uiteindelijke buit kan enorm zijn. De gigantische reserves van Venezuela omvatten niet alleen olie op het vasteland, maar ook een mogelijk offshore-succes, vergelijkbaar met dat van buurland Guyana. De Venezolaanse kustwateren vormen geologisch een verlengstuk van de diepe olievelden voor de kust van Guyana, zegt Luisa Palacios van het Centre on Global Energy Policy van Columbia University – velden waarin ExxonMobil en andere bedrijven meer dan 60 miljard dollar investeren.
Nu de regering-Trump sommige oliesancties begint te versoepelen, mogelijk al deze week, tonen ook andere bedrijven dan Chevron interesse. Indiase raffinaderijen, die zware olie zoals die uit Venezuela verwerken, speuren naar koopjes. Vitol en Trafigura, twee Zwitserse grondstoffenhandelaars, hebben vergunningen gekregen om Venezolaanse olie te verkopen en zullen samen met Chevron de bestaande voorraden op de markt brengen. Maar Amerikaanse miljardairs, financiers en oliebedrijven, aangetrokken door politieke rugdekking, hebben wellicht het meeste te winnen – al zal hun enthousiasme verschillen.
De grote oliemaatschappijen lijken het meest terughoudend. Chevron blijft en groeit, gezien zijn bestaande aanwezigheid: het bedrijf denkt zijn lokale productie – momenteel 240.000 vaten per dag in samenwerking met PDVSA – binnen twee jaar met de helft te kunnen verhogen. Andere majors zijn voorzichtiger. Overhaaste deals kunnen later opnieuw tegen het licht worden gehouden. Helima Croft van RBC Capital Markets noemt het een ‘open vraag’ of de Verenigde Staten zich ook na 2028 zullen blijven engageren om toezicht te houden op de Venezolaanse oliesector, mocht een toekomstige Democratische regering de vandaag gesloten energieakkoorden herbekijken.
Politieke bescherming is des te belangrijker, gezien de bittere herinneringen aan het verleden. Exxon en ConocoPhillips zijn nog altijd misnoegd over de onteigeningen onder Hugo Chávez, die leidden tot zware verliezen en slepende rechtszaken. Trump heeft bovendien vraagtekens geplaatst bij compensaties voor vroegere inbeslagnames. “Mooie afschrijving”, sneerde hij toen hij werd gevraagd naar de claims van Exxon en Conoco, eraan toevoegend dat het “hun eigen schuld” was. Zonder een regeling zal nieuw kapitaal slechts mondjesmaat toestromen, waarschuwt een expert. En zolang Venezuela diep in de schulden zit, is zo’n regeling ver weg. Geen wonder dat Exxon-CEO Darren Woods Venezuela ronduit “oninvesteerbaar” noemt onder de huidige omstandigheden.
Toch lijkt dat avontuurlijkere spelers niet af te schrikken. Oliedienstenverleners zoals Halliburton, SLB en Baker Hughes – bedrijven die onder meer nieuwe putten boren en bestaande installaties onderhouden – hebben ervaring in de meest vijandige oliegebieden ter wereld en staan te popelen. Ook kleine olieproducenten tonen interesse. Net als in de Amerikaanse schaliesector telt de bitumengordel in de Orinoco-regio veel kleine velden die met beperkte investeringen kunnen worden aangeboord. “Daar heb je geen balans zoals die van Exxon voor nodig”, aldus een kenner.
Ook magnaten met banden met MAGA-kringen tonen zich gretig. Tot de steenrijke figuren in Trumps omgeving behoort Harry Sargeant, een olie- en asfaltmagnaat met langdurige contacten in zowel Caracas als Mar-a-Lago. Hij zou de regering-Trump adviseren over welke bedrijven Venezuela moeten betreden. Harold Hamm, een pionier van de schalie-industrie uit Oklahoma die nu uitbreidt naar Argentinië, zegt “zeker toekomstige investeringen te overwegen”.
Ook financiers kunnen grote winnaars worden, rechtstreeks of onrechtstreeks. Elliott Investment Management, het hedgefonds van Paul Singer, een belangrijke donor van Trump, behoort tot de investeerders die in november een door de rechtbank opgelegde veiling wonnen van Citgo, een in de Verenigde Staten gevestigde raffinagedochter van PDVSA. Omdat Citgo is afgestemd op zware Venezolaanse olie, drukten de sancties de waarde. Naarmate die worden versoepeld, zou de waarde fors moeten stijgen.
Andere beleggers hopen indirect te profiteren van een herstel van de Venezolaanse olieproductie. Tientallen miljarden dollars aan achterstallige staats- en PDVSA-obligaties, samen met grote onbetaalde arbitragevergoedingen uit vroegere onteigeningen, worden vandaag in feite verhandeld als een optie op toekomstige olieproductie. Als die productie weer aantrekt, wordt de kans groter dat een toekomstige regering oude schulden vereffent. Waar risico en onzekerheid heersen, zijn de avonturiers van Wall Street nooit ver weg.
The post Wie gaat cashen op Venezolaanse olie? appeared first on Trends.
Trumps arrestatie van de Venezolaanse president Nicolás Maduro verliep spectaculair en snel. De economische opbrengst ervan zal dat allerminst zijn. Het land beschikt over de grootste oliereserves ter wereld, maar die rijkdom uit de grond halen wordt een martelgang.
Enkele uren nadat de Verenigde Staten op 3 januari in een nachtelijke operatie de Venezolaanse dictator Nicolás Maduro hadden opgepakt, verduidelijkte president Donald Trump zijn drijfveren. “De olie-industrie in Venezuela is al lange tijd een complete mislukking”, zei hij. “We gaan onze zeer grote Amerikaanse oliebedrijven daar miljarden laten investeren, de zwaar beschadigde infrastructuur herstellen en opnieuw geld laten verdienen voor het land.”
Die verklaring smaakte naar wraak. Achttien jaar geleden, onder Hugo Chávez, nationaliseerde Venezuela activa van Amerikaanse en andere westerse bedrijven. Die stap leidde tot schadeclaims ter waarde van samen 60 miljard dollar tegen het land en tegen PDVSA, het staatsoliebedrijf, bij Amerikaanse en internationale rechtbanken. Op 16 december had Trump geëist dat Venezuela “alle olie, grond en andere bezittingen die ze van ons hebben gestolen” zou teruggeven.
Maar de president wil meer dan vergelding. Jaren van onderinvestering en wanbeheer deden de Venezolaanse olieproductie sinds het einde van de jaren 2000 met twee derde kelderen, tot ongeveer 1 miljoen vaten per dag. Wie de stilgevallen capaciteit opnieuw op gang brengt, zo luidt de redenering, maakt Venezuela weer rijk en vult tegelijk Amerikaanse zakken. Bovendien rust er onder de Venezolaanse bodem zo’n 300 miljard vaten olie – een vijfde van de wereldreserves. Dat wijst op een potentieel voor verdere aanhoudende productiestijging. De zware, zwavelrijke olie die Venezuela bezit, past perfect bij Amerikaanse raffinaderijen, die daar een chronisch tekort aan hebben, zeker nu de relaties met Canada – een belangrijke leverancier – onder druk staan.
Waarom zou Trumps greep naar Venezolaanse olie dan geen goed idee zijn? Om te beginnen: op korte termijn dreigt de productie eerder verder te dalen dan te herstellen. In december kondigden de Verenigde Staten een blokkade af tegen Venezolaanse leveringen die plaatsvinden via tankers die op een zwarte lijst staan. Vervolgens namen ze zelfs een van die schepen in beslag. Sindsdien zijn de exportvolumes ingestort en dobbert er meer Venezolaanse olie dan in jaren ongebruikt op zee. Daarbovenop kampt het land met een tekort aan nafta, een verdunningsmiddel dat nodig is om de extreem stroperige olie te vervoeren. Die aanvoer uit Rusland viel weg. Zonder opheffing van de blokkade – wat afhangt van politieke en militaire ontwikkelingen – moet Venezuela de productie verder terugschroeven, mogelijk tot minder dan 700.000 vaten per dag.
Lees ook: ‘Venezuela pompt geen olie meer op’
Bij een vlotte politieke overgang en het opheffen van de Amerikaanse sancties, inclusief de blokkade (een grote ‘als’), kan de productie binnen enkele maanden herstellen. Met basisonderhoud en herstellingen zou de output tegen eind 2026 kunnen oplopen tot 1,2 miljoen vaten per dag, schat de dataleverancier Kpler. Zelfs dan blijft Venezuela ver onder zijn maximale potentieel en hinkt het nog altijd achterop bij Libië, de achttiende grootste olieproducent ter wereld. Wie meer wil pompen, botst op drie obstakels: een nijpend geldtekort, een gebrek aan arbeidskrachten en een oververzadigde wereldmarkt.
Het consultancybedrijf Rystad Energy becijfert dat Venezuela alleen al voor exploratie en productie 110 miljard dollar aan investeringen nodig heeft om het productieniveau van vijftien jaar geleden te evenaren. Dat is dubbel zoveel als de leidende Amerikaanse oliebedrijven samen wereldwijd investeerden in 2024. Trump lijkt te denken dat die bedrijven maar wat graag grote cheques zullen uitschrijven. Chevron, dat al actief is in Venezuela en dankzij een sanctievrijstelling zo’n 200.000 vaten per dag naar de VS uitvoert, zal zijn activiteiten wellicht uitbreiden. Andere spelers herinneren zich echter nog al te goed de problemen uit het verleden. Het succes van Trumps plannen staat allesbehalve vast. Over iets meer dan drie jaar verlaat hij het Witte Huis, en hij kan zijn interesse hierin zelfs eerder verliezen. Tot nu toe lieten de Amerikaanse oliereuzen weinig van zich horen na Trumps oproep. Ook internationale grondstoffenhandelaars staan nog niet “in de startblokken”, zegt de consultant Jean-François Lambert. Banken en verzekeraars, onmisbaar om transporten te financieren en te verzekeren, zullen nog minder enthousiast reageren.
Zelfs als Trump genoeg oliebedrijven kan overtuigen om te investeren, rijst de vraag of de Venezolaanse olie-industrie dat tempo aankan. De sector kreeg de voorbije jaren een zware braindrain te verwerken. Tienduizenden geschoolde krachten, van ingenieurs tot geologen, verlieten het land. Vandaag leidt het leger het staatsoliebedrijf PDVSA grotendeels. Als PDVSA levensvatbare joint ventures aangaat met westerse partners, dan moet het bedrijf met zijn 70.000 werknemers van boven tot onder hervormen. Dat proces kan jaren duren.
Elk extra vat Venezolaanse olie komt bovendien terecht op een markt die al verzadigd is. Het Internationaal Energieagentschap verwacht dat het wereldwijde aanbod de vraag minstens tot het einde van dit decennium zal overtreffen. Sterke productie in landen als Brazilië, Guyana en de Verenigde Staten zelf, gecombineerd met een zwakke toename van de vraag, zorgt voor structurele overschotten. Veel analisten rekenen daarom op olieprijzen die dit en volgend jaar richting 50 dollar per vat zakken, mogelijk zelfs lager. Dat niveau ligt onder de rentabiliteitsdrempel van de meeste bestaande Venezolaanse olievelden met degelijke reserves. Nieuwe projecten zijn vaak nog minder competitief.
Lees ook: In Venezuela zijn alle stoppen doorgeslagen
In het meest optimistische scenario voorspelt Kpler dat de Venezolaanse olieproductie tegen 2028 kan stijgen tot 1,7 à 1,8 miljoen vaten per dag. Dat zou de wereldwijde handelsstromen wel degelijk herschikken. Amerikaanse raffinaderijen zullen waarschijnlijk extra volumes opnemen: begin jaren 2010 importeerden ze al eens 500.000 vaten per dag meer. Cuba, dat jarenlang olie kreeg van Venezuela tegen gunstige voorwaarden, zal aankloppen bij Mexico en Rusland. Ze zogenaamde Chinese teapot-raffinaderijen, de kleine onafhankelijke Chinese spelers die vroeger het gros van de Venezolaanse olie met korting kochten, dreigen uit de markt te vallen. Mogelijk schroeven ook Chinese staatsoliemaatschappijen hun aanwezigheid in het land terug.
Dat alles kan de Verenigde Staten commercieel en geopolitiek enig voordeel opleveren, maar slechts in beperkte mate. Veel ingrijpender scenario’s, zoals een terugkeer naar een productie van 2,5 tot 3 miljoen vaten per dag zijn een langetermijnverhaal. Dat zou een terugkeer betekenen naar het niveau van eind jaren 2010. Het is ook vergelijkbaar met wat Koeweit, de achtste grootste producent ter wereld, vandaag oppompt, zegt Jorge León van Rystad Energy.
Bekijk hieronder de toelichting van Danny Reweghs over de marktreactie in het beursgesprek op Trends Z.
Lees ook: hier kan het branden in 2026
The post Dit is Donald Trumps grote gok met Venezolaanse olie appeared first on Trends.
De strijd om de digitale tokens zal in 2026 een hoogtepunt bereiken.
Voor uitgevers van stablecoins, het meest spraakmakende onderdeel van de cryptowereld, was 2025 een geweldig jaar. De nieuwe Amerikaanse regering was aanzienlijk cryptovriendelijker dan haar voorganger. De markt groeide met meer dan 50 procent tot 310 miljard dollar. Volgens de bank Standard Chartered kan de markt in 2028 2 biljoen dollar groot zijn.
Stablecoins zijn bedoeld om een stabiele waarde te behouden ten opzichte van een ander activum, meestal de Amerikaanse dollar. Ze kunnen goedkoper en gemakkelijker worden verhandeld, vooral over de landsgrenzen heen, waarbij transacties worden geregistreerd in digitale grootboeken. De sector kreeg in juli 2025 de formele goedkeuring, toen Donald Trump de Genius Act ondertekende. Die wet bevestigde in welke activa uitgevers van stablecoins konden investeren en bepaalde dat ze niet zouden worden gereguleerd door de Securities and Exchange Commission. Het was alles wat de crypto-industrie wilde.
De gevestigde spelers willen de cryptorevolutie tegenhouden, vooral in Europa, waar beleidsmakers veel koeler staan tegenover het idee van particulier uitgegeven stablecoins. De Europese Centrale Bank, die bang is haar monopolie op geld te verliezen aan particuliere uitgevers, zal plannen presenteren voor een eigen alternatief in euro’s. Ze hoopt begin 2026 een politiek akkoord te bereiken over een digitale euro, waarmee de weg wordt vrijgemaakt voor de introductie van de munt rond 2029.
De ECB hoopt begin 2026 een politiek akkoord te bereiken over een digitale euro.
Zelfs voor de banken die in 2025 crypto hebben omarmd, zijn stablecoins een bedreiging. Traditionele kredietverstrekkers vrezen dat de munten een uitdaging zullen vormen voor hun belangrijkste financieringsvorm: particuliere deposito’s. Banken hebben gelobbyd om te voorkomen dat de ‘betaalstablecoins’, gereguleerd onder de Genius Act, rendement zouden opleveren voor hun eigenaren, een strijd die ze hebben gewonnen. Maar ze vrezen dat de strijd nog niet helemaal voorbij is. De sectororganisatie Bank Policy Institute denkt dat mazen in de wetgeving ertoe zullen leiden dat uitgevers van stablecoins hun houders indirect een rendement kunnen uitkeren, wat een exodus van traditionele bankrekeningen naar stablecoins op gang kan brengen.
De duidelijkheid van de regelgeving in Amerika heeft een deel van de zorgen over de sector weggenomen. Voorheen werden stablecoins buiten Amerika uitgegeven en in verschillende activa geïnvesteerd. In 2022 stortte de stablecoin Terra plotseling in en verloor bijna al zijn waarde. Tether, de grootste van de stablecoins, is nooit volledig gecontroleerd. Maar als gevolg van de Genius Act zijn de beperkingen op wat uitgevers van stablecoins mogen bezitten – althans, degene die in Amerika actief willen zijn – veel duidelijker. Dat zou het risico op instortingen veel minder waarschijnlijk moeten maken.
Banken, sceptische beleidsmakers en traditionele betalingsbedrijven hopen dat de stablecoinrevolutie zal uitdoven. Hun inspanningen om de revolutie tegen te houden zullen in 2026 een stapje verder gaan. Maar als de meest optimistische voorspellingen voor de groei van de sector ook maar enigszins kloppen, zullen die inspanningen wellicht te weinig en te laat blijken te zijn.
Mike Bird
The post Zijn stablecoins echt stabiel? appeared first on Trends.
De Chinese economie zal vertragen in 2026.
Drie vragen hangen als een donkere wolk boven de Chinese economie in 2026. Zal de detailhandel te lijden krijgen doordat consumenten afzien van het vervangen van de auto’s, telefoons en apparaten die ze in 2025 met behulp van overheidssubsidies hebben aangeschaft? Zal de handelsoorlog met de Verenigde Staten de economie uit koers slaan? En zal de vastgoedmarkt, die sinds 2021 in moeilijkheden verkeert, herstellen? De antwoorden op die vragen zullen bepalen of China zijn recente groei kan volhouden.
Laten we beginnen met de consumenten. De Chinese leiders worden er vaak van beschuldigd dat ze de productie bevoordelen ten koste van de consumptie. Maar veel geproduceerde artikelen zijn natuurlijk ook consumptiegoederen. In 2025 probeerde de regering twee vliegen in één klap te slaan door een inruilregeling voor auto’s en apparaten uit te breiden, vergelijkbaar met de cash-for-clunkers-initiatieven die populair werden na de wereldwijde financiële crisis van 2007-2009. Huishoudens konden tot 2.000 yuan (280 dollar) ontvangen om nieuwe koelkasten, magnetrons, smartphones en zelfs ‘slimme’ toiletten te kopen.
Dat systeem was zo populair dat sommige provincies eerder dan gepland zonder geld kwamen te zitten om de subsidies uit te betalen, waardoor ze moesten wachten op de volgende tranche van de centrale overheid. De verkoop van duurzame consumptiegoederen nam een hoge vlucht. De keerzijde is echter dat veel van die aankopen anders in 2026 zouden hebben plaatsgevonden. Huishoudens die de afgelopen maanden veel geld hebben uitgegeven, zullen het jaar daarna waarschijnlijk geen nieuwe goederen meer aanschaffen. Hoe vaak moet je je toilet vernieuwen? De detailhandelsverkopen in 2026 zouden dus kunnen lijden onder een terugslag en zelfs kunnen dalen tot onder het niveau van vóór de subsidie. Dat gevaar zou de regering kunnen dwingen de regeling met nog een jaar te verlengen. Maar de consumptie zal waarschijnlijk nog altijd langzamer groeien.
Als de binnenlandse consumptie terugloopt, zullen Chinese bedrijven opnieuw naar de buitenlandse markten kijken om het gat op te vullen. Dat zou de handelsspanningen met landen die overspoeld worden met Chinese goederen kunnen verergeren. De handelsoorlog met Amerika kan ook opnieuw oplaaien, als het in oktober 2025 in Zuid-Korea overeengekomen bestand wordt verbroken.
De handelsoorlog zal bepalen hoe China zijn groeidoelstellingen haalt, en niet óf het ze haalt.
China zou niet zitten te wachten op een nieuwe handelsruzie. Hogere tarieven zouden de vraag een nieuwe klap toebrengen. Maar China is er tot nu in geslaagd nieuwe markten te vinden voor zijn goederen ter vervanging van de verkoop aan de Verenigde Staten. En als de export zou teruglopen, zou de regering de klap kunnen opvangen met extra fiscale stimuleringsmaatregelen. De handelsoorlog zal bepalen hoe China zijn groeidoelstellingen haalt, en niet óf het ze haalt, zoals Larry Hu van de bank Macquarie het heeft verwoord.
De onzekerheid die door de handelsoorlog van Trump is ontstaan, wordt – weinig overtuigend – verantwoordelijk gehouden voor het fnuiken van een voorzichtige opleving van de vastgoedmarkt. De regering had beloofd de daling van de markt een halt toe te roepen, wat de hoop op een meer doortastende reddingsoperatie deed groeien. Maar die hoop is niet uitgekomen.
Een herstel zal daarom afhangen van de langzame werking van de marktkrachten. Dankzij dalende prijzen en stijgende inkomens worden huizen steeds betaalbaarder. Volgens het adviesbureau Gavekal Dragonomics kostte een doorsneeflat van 100 vierkante meter in 2021 7,6 keer het gemiddelde gezinsinkomen. Halfweg 2025 was dat gedaald tot 6,3 keer. Een groeiende groep mensen moet ook moe zijn van het wachten op een grotere woning of een eigen plek. Ze zullen niet eeuwig willen wachten. En zelfs als ze te nerveus zijn om te kopen, kunnen ze huren, wat de markt ook zou helpen.
De antwoorden op de drie vragen die boven de Chinese economie hangen, zijn dus ja, nee en misschien. Ja, de consumptie zal te lijden krijgen onder een terugslag; nee, de handelsoorlog zal de groei niet doen ontsporen; en misschien, heel misschien, zal de vastgoedmarkt het dieptepunt bereiken. Het resultaat is dat de Chinese economie in 2026 zal vertragen, maar niet zal struikelen.
Lees ook: Vertrouw ons, zegt China tegen zijn Aziatische buren
The post Er hangen drie donkere wolken boven de Chinese economie appeared first on Trends.
Nu Warren Buffett met pensioen gaat, doemt onzekerheid op voor Berkshire Hathaway, schrijft The Economist.
De eerste keer dat hij met ‘pensioen’ ging, was in 1956. Warren Buffett was toen 25. Benjamin Graham, de beroemde aandelenbelegger bij wie hij werkte, had zijn fonds gesloten. Het Orakel van Omaha – zoals Buffett later bekend zou worden – keerde terug naar Nebraska. Zijn werkonderbreking duurde niet lang: al snel richtte hij een eigen beleggingsvennootschap op. In 1969, op 38-jarige leeftijd, volgde een tweede pensioen. Buffett liet investeerders weten dat hij “niet langer afgestemd was op deze marktomgeving” en sloot zijn fonds. Zijn aandacht verschoof naar Berkshire Hathaway, een noodlijdend textielbedrijf dat hij controleerde. Wat volgde, behoort intussen tot de grootste successen uit de bedrijfsgeschiedenis.
Op 31 december gaat Buffett, inmiddels 95, voor de derde – en vermoedelijk laatste – keer met pensioen. Hij treedt terug als gedelegeerd bestuurder van het op acht na meest waardevolle bedrijf van de Verenigde Staten, en meteen ook het meest eigenzinnige. Berkshire is een financieel zwaargewicht: het is de op één na grootste schade- en aansprakelijkheidsverzekeraar van het land en bezit verhandelbare aandelen, obligaties en cash ter waarde van bijna 700 miljard dollar. Tegelijk is het een industrieel conglomeraat. Berkshire controleert zowat 200 bedrijven, waaronder BNSF, een van de vier grote spoorwegmaatschappijen in de Verenigde Staten, een reeks elektriciteitsproducenten en consumentenmerken, van Brooks-loopschoenen tot See’s snoep. En Berkshire is ook een soort kapitalistische geloofsgemeenschap. De editie van Security Analysis uit 1934, het leerboek van Graham en David Dodd, geldt er als Bijbel. Jaarlijks houdt Buffett zijn preken op de aandeelhoudersvergadering.
Een moeilijker erfenis is nauwelijks denkbaar. Uitgestrekt, analoog en bijna familiaal: Berkshire is een uniek bedrijf dat lange tijd rond één unieke figuur draaide. Het succes is navenant groot. Sinds Buffett in de jaren zestig de controle overnam, presteerde het aandeel structureel beter dan de S&P 500. De overgang naar Gregory Abel, zijn aangewezen opvolger, zal dan ook nauwlettend worden gevolgd. Kan Buffetts creatie blijven floreren als hij een stap opzijzet?
Amerika’s meest vereerde bedrijf is tegelijk een van de minst begrepen. Berkshire wordt in de eerste plaats gezien als het vehikel voor Buffetts beleggingsvernuft. Hij geldt als een ‘waardebelegger’ in die zin dat hij zijn loopbaan begon met het opsporen van bedrijven die op de beurs minder waard waren dan hun boekwaarde. Maar hij bezat evengoed groeiaandelen. Zijn aankopen van Apple-aandelen tussen 2016 en 2018 behoren tot de meest winstgevende investeringen in de geschiedenis van Berkshire.
Buffett heeft een hekel aan beide etiketten. Eén stukje beleggingsjargon kan hij echter niet laten: de ‘slotgracht’ – een competitief voordeel dat een onderneming in staat stelt duurzaam een rendement te behalen boven haar kapitaalkosten. Buffetts talent om zulke voordelen te herkennen is een van de verklaringen voor Berkshires opmerkelijke prestaties. Sommige slotgrachten worden vooral geschapen door consumentensmaak, zoals bij Apple (Berkshire bezit er aandelen ter waarde van 65 miljard dollar) of Coca-Cola (28 miljard). Andere zijn deels het gevolg van regelgeving, zoals bij Bank of America (32 miljard) of de kredietbeoordelaar Moody’s (13 miljard). Berkshire bezit daarnaast kleinere participaties in Visa (3 miljard) en Mastercard (2 miljard), de dominante kredietkaartnetwerken in de Verenigde Staten, en ongeveer een vijfde van American Express (58 miljard).
Buffetts grootste vernieuwing ligt mogelijk niet in het toewijzen van kapitaal, maar in het aantrekken ervan. In 1967 kocht Berkshire National Indemnity, een verzekeraar uit Nebraska. Samen met autoverzekeraar GEICO en een omvangrijke herverzekeringsactiviteit vormt die verzekeringspoot de belangrijkste kapitaalbron van Berkshire. Het principe is eenvoudig: polishouders betalen premies vóór verzekeraars schadevergoedingen uitkeren. Als een verzekeraar winstgevend wordt beheerd – met meer premie-inkomsten dan uitgaven – kan hij die premies beleggen en het rendement opstrijken. De meeste verzekeraars stoppen dat geld in obligaties. Levensverzekeraars in handen van private-equitygroepen experimenteren vandaag met hoger renderende private schulden. Berkshire wijkt af: ongeveer de helft van de activa van zijn verzekeringsactiviteiten zit in een geconcentreerde aandelenportefeuille.
De technische winsten uit verzekering zijn een klein en grillig onderdeel van de winst, maar de geïnde premies financierden wel grote overnames. BNSF zat aanvankelijk bij National Indemnity, voor het in 2023 een rechtstreeks dochterbedrijf van Berkshire werd. Ook het kwart van Occidental Petroleum dat Berkshire bezit, zit in de verzekeringspoot.
Een andere kraan van kapitaal die Buffett perfect wist te hanteren, zijn particuliere beleggers. De jaarlijkse aandeelhoudersvergadering is een feestbijeenkomst van bewonderende middenklassenkapitalisten. Het staat haaks op het gokachtige daghandelen dat vandaag de markten domineert, maar is bijna even vermakelijk. De bijeenkomst van 2015 begon met een filmpje waarin Buffett deed alsof hij bokste met Floyd Mayweather. Er zijn ook krantenwerpwedstrijden – al gooide Buffett papieren kranten in 2020 uit zijn portefeuille.
Berkshire heeft inmiddels navolgers. Bill Ackman, een uitgesproken hedgefondsbeheerder, zegt dat hij bij het vastgoedbedrijf Howard Hughes – waarvan zijn fonds de helft bezit – zijn eigen versie wil opbouwen. Maar hoe ziet de toekomst van het origineel eruit zonder zijn legendarische leider? Abel, die vandaag Berkshires niet-verzekeringsactiviteiten leidt, is geen aandelenplukker. Hij groeide door binnen de energieactiviteiten van het concern. Dat maakt het vertrek in december van Todd Combs, een van Buffetts belangrijkste beleggingsluitenanten, naar JPMorgan Chase, de grootste bank van het land, een reden tot ongerustheid.
Berkshires staat van dienst als uitbater van bedrijven is minder consistent dan zijn beleggingsresultaten. Sinds de overname in 2010 bleven de winstmarges van BNSF achter. In 2013 kocht Berkshire samen met de investeringsmaatschappij 3G Capital Heinz, een producent van voedingswaren, en fuseerde dat later met Kraft, bekend van bewerkte kazen. Dat draaide uit op een fiasco. In september kondigde Kraft-Heinz aan zich op te splitsen. Berkshire hanteert een terughoudende vorm van bestuur en zoekt geen kruisbestuivingen tussen dochterbedrijven.
Abels kwaliteiten als belegger zullen snel worden getest. Nu de rente daalt, stijgen de kosten als Berkshire zijn kaspositie van 380 miljard dollar niet aan het werk zet. Het concern zou nog een spoorwegmaatschappij kunnen overnemen – al verzette BNSF zich fel tegen de lopende fusie tussen Union Pacific en Norfolk Southern. Ook een bod op de verzekeraar Chubb is denkbaar. Berkshire bezit daar al 8 procent van. Waarschijnlijker zijn nieuwe investeringen in nutsbedrijven of Japanse handelshuizen, Abels vertrouwde domeinen.
Die grote cashreserve kan Berkshire ook in staat stellen koopjes te doen bij een forse beurscorrectie, waarvoor sommigen vrezen. Zelfs dan zou de slagkracht zonder Buffett kleiner zijn. “Wat je verliest, is zijn adressenboekje”, zegt Brian Meredith van de investeringsbank UBS. Zou Berkshire nog worden opgetrommeld om noodlijdende banken te redden, zoals in 2008?
Abel zou er ook voor kunnen kiezen meer geld terug te geven aan aandeelhouders. Volgens de eigen regels maakt de huidige hoge waardering aandeleninkopen moeilijk, en sinds 1967 heeft Berkshire geen dividend meer uitgekeerd. Dat nu alsnog doen, zou een nieuwe stap zijn richting een meer doorsneebedrijf. Berkshire benoemde onlangs zijn eerste bedrijfsjurist; meer financiële transparantie lijkt onder Abel eveneens waarschijnlijk. Buffetts jaarlijkse brieven waren scherp over Berkshires prestaties – en over het kapitalisme in het algemeen – maar karig met cijfers.
De veranderingen zullen traag, maar onvermijdelijk zijn. Trouw gebleven houders van de superstemgerechtigde A-aandelen zullen Abel tijd gunnen om zich te settelen, denkt Lawrence Cunningham van de George Washington University. Buffett blijft voorzitter van de raad van bestuur, die rijkelijk is bevolkt met familie en vrienden. Maar de toenemende institutionele aanwezigheid in de B-aandelen – en het vooruitzicht dat Buffetts belang na zijn fysieke verdwijning in B-aandelen wordt omgezet – maken een overgang naar een meer gewone bestuursstructuur onafwendbaar. Dat zou een passend slot zijn van een buitengewone loopbaan.
The post Warren Buffett met pensioen: welke koers zal zijn zorgvuldig aangeduide opvolger varen? appeared first on Trends.
Het komende jaar geeft landen in Noord-Amerika een goede reden om hun banden aan te halen en samen feest te vieren. In juni organiseren Mexico, de Verenigde Staten en Canada de Wereldbeker voetbal voor mannen. In juli beginnen de drie landen met een herziening van hun vrijhandelsakkoord.
Donald Trump werpt een schaduw over beide evenementen. Hij heeft ermee gedreigd sommige voetbalwedstrijden in de Verenigde Staten te verplaatsen uit steden die hij als gevaarlijk beschouwt. Dat hij niet de bevoegdheid heeft om dat te doen, zal hem er waarschijnlijk niet van weerhouden het te proberen. De Wereldbeker voetbal onderstreept al wie de leiding heeft in het driehoeksverband: de Verenigde Staten organiseren 78 van de 104 wedstrijden, Mexico en Canada elk dertien. Als gastlanden zijn de drie teams automatisch gekwalificeerd, maar ze komen in verschillende poules terecht, zodat ze elkaar pas in de knock-outfase kunnen ontmoeten.
De herziening van de overeenkomst tussen de Verenigde Staten, Mexico en Canada (Usmca) zal nog moeilijker verlopen. De drie partijen moeten beslissen of ze de overeenkomst met nog eens zestien jaar verlengen. Doen ze dat niet, dan kan dat leiden tot jaarlijkse herzieningen, totdat de overeenkomst in 2036 automatisch afloopt. Dat een van de partijen zich uit de overeenkomst terugtrekt, is weinig waarschijnlijk. Usmca was een initiatief van Trump tijdens zijn eerste ambtstermijn, ter vervanging van de Noord-Amerikaanse Vrijhandelsovereenkomst (Nafta), die hij “de slechtste overeenkomst ooit” noemde. Nu is hij een koele minnaar van Usmca. Hij geeft eerder de voorkeur aan zijn America First-visie.
Er staat veel op het spel. De Noord-Amerikaanse economische ruimte is qua productie het grootste vrijhandelsblok ter wereld, met een gezamenlijk bbp van 31 biljoen dollar, of 28 procent van het mondiale bbp. De interregionale handel bedraagt meer dan 2 biljoen dollar per jaar, meer dan het Cptpp, dat voornamelijk door landen in Azië-Pacific is ondertekend, en op de tweede plaats na de Europese Unie. Noord-Amerika is goed voor 14 procent van de wereldwijde export.
Een stel mannen tegen een voetbal laten trappen, zal kinderspel zijn vergeleken met de beslissingen over de vrijhandelsovereenkomst.
De drie economieën vullen elkaar aan: de Verenigde Staten leveren kapitaal, innovatie en schaalgrootte; Canada levert natuurlijke hulpbronnen en energie; en Mexico levert arbeidskrachten en productiecapaciteit. Samen vormen ze toeleveringsketens die geen van alle afzonderlijk zou kunnen repliceren. Auto’s en apparaten passeren tijdens de productie meerdere keren de grenzen. Die integratie heeft het blok geholpen om te concurreren met Azië, met name met China. Om nog beter te kunnen concurreren, is echter nauwere samenwerking nodig. Een verstoring van de toeleveringsketens in Noord-Amerika zou leiden tot hogere prijzen voor consumenten en een vermindering van het concurrentievermogen van de wereldwijde export van de regio.
Mexico is het kwetsbaarst voor een verstoring van de Usmca: meer dan 80 procent van zijn export gaat naar het noorden. Maar ook de andere twee landen zouden eronder lijden. Drie kwart van de Canadese export gaat naar de Verenigde Staten. Bijna een kwart van de Amerikaanse export gaat naar zijn twee buurlanden, vaak vanuit politiek gevoelige sectoren zoals de landbouw. De invoerheffingen van Trump hebben al veel schade aangericht.
Dat alles maakt de verlenging van de Usmca waarschijnlijk, maar de onderhandelingen kunnen moeizaam verlopen. Trump wil onder meer strengere regels voor het aandeel onderdelen uit een regio dat in een voertuig moet zitten om in aanmerking te komen voor tariefvrije handel. Daarnaast zijn er zorgen over China. Trump ziet Mexico als een achterdeur voor Chinese bedrijven om regionale toeleveringsketens binnen te komen. Andere klachten zijn onder meer niet-tarifaire belemmeringen voor de export van zuivelproducten naar Canada en het energiebeleid in Mexico, dat staatsbedrijven bevoordeelt.
Mexico en Canada kiezen voor een andere aanpak. Canada heeft kritiek geuit op de “breuk” die Trump veroorzaakt. De Mexicaanse president, Claudia Sheinbaum, heeft geprobeerd zijn respect te winnen door aan veel eisen tegemoet te komen. Mexico heeft bijvoorbeeld een instantie opgericht die Chinese investeringen controleert en het heeft tarieven voorgesteld op import uit landen waarmee het geen vrijhandelsovereenkomst heeft (ook gericht tegen China). Beide landen zeggen dat ze meer binnen hun eigen grenzen zullen produceren.
De binnenlandse politiek zal de zaken nog ingewikkelder maken. Trump staat in november voor tussentijdse verkiezingen en zal zich richten op zijn achterban. Hij houdt de regio nauwlettend in de gaten, terwijl hij hard optreedt tegen migratie en drugshandel. Mexico heeft geholpen het aantal migranten terug te dringen, maar het ontmantelen van drugsbendes is moeilijker. Sommige Republikeinen willen doelen in Mexico bombarderen, wat de betrekkingen in een crisis zou storten.
Sheinbaum is enorm populair, maar heeft haar eigen problemen. Samenwerken met Trump en tegelijk de soevereiniteit van haar land verdedigen, is een delicate evenwichtsoefening. Een hervorming van het rechtssysteem, waarbij beroepsrechters worden vervangen door verkozen rechters, heeft investeerders afgeschrikt. De groei is beperkt en de regering heeft weinig geld te besteden aan infrastructuur die deze zou kunnen stimuleren.
2026 brengt dus onzekerheid voor Noord-Amerika. Een stel mannen tegen een voetbal laten trappen, zal kinderspel zijn vergeleken met de beslissingen over de Usmca.
The post Canada, Mexico en de VS discussiëren volgend jaar over voetbal en vrijhandel appeared first on Trends.
