In the immortal words of Green Day, it might be tempting to skip this month and be woken up when September ends.

But then you'd miss the pretty great deals, especially if you or a loved one are heading to university in the coming weeks.

Whether you're into hi-fi or home cinema, there's a little something for everyone this week, all the way from mid-range Bluetooth speakers to premium AV receivers.

These are all products our expert reviewers have tried and tested, some as recently as last week. And all of the below have earned at least five stars to get the What Hi-Fi? recommended thumbs-up.

Curious? Take a look for yourself...

Harman Kardon

Harman Kardon Luna 2 Portable Bluetooth Speaker

Apple

iPhone 17 Pro 256GB

Beyerdynamic

DT 700 Pro X Wired Headphones

Arcam

Arcam AVR31 AV Receiver

Sonos

Era 300 Wireless Smart Speaker

Hisense

PT1 UST Projector

The Harman Kardon Luna 2 has a classy design with a ring light that is far more elegant than the garish party lights of other Bluetooth speakers. Sonically, it doesn't quite topple the class leaders, but it has an articulate, clear and spacious presentation with a particularly excellent midrange presence.

The iPhone 17 Pro may be superseded in a matter of weeks, but that just means there's some great discounts available now. At the time of writing, at least, the 17 Pro is the best iPhone yet for movies and music, with a gorgeous but balanced picture and superb sound.

The Beyerdynamic DT 700 Pro X may be studio headphones marketed at content creators, but there's plenty to offer consumers with excellent detail and a musical but articulate sound. If you’ve got a desktop hi-fi system in need of new headphones, these are one of our top recommendations, now at a new lowest price.

The Arcam AVR31 may be getting on a bit, but it's still one of the best AV receivers we've ever tested. It's a sophisticated, premium amplifier that offers both high-class sound and impressive connectivity features, with a healthy seven HDMI 2.1 inputs and three outputs. Now a whopping 57 per cent off.

A former What Hi-Fi? Award winner, the Sonos Era 300 is a wireless smart speaker that comes packing all the goodness and seamlessness of a Sonos system, with a key stand-out feature: spatial audio. However, it performs admirably with any format of music you throw at it, and the vast array of features go a long way toward justifying the price tag.

We've only just reviewed the Hisense PT1, but we were very impressed with the inclusion of a full tri-chroma (RGB) laser projection, built-in Vidaa smarts, a premium design and a potent integrated sound system for a very reasonable price. That price is now a whole lot more reasonable – pay only £1199 with the code RSTV400.

MORE:

Our pick of the best wireless headphones you can buy

And the best TVs for all budgets

Interested in the bigger picture? Here are the best projectors we have tested

The long Labor Day weekend is the last big sales event before Black Friday, so it’s well worth taking a look at the deals.

And while it may be tempting to wait a few more months, there are some record-low prices to be had already – including a whopping 50 per cent off a pair of multi-Award-winning headphones.

There’s plenty else to consider, though, including our 2025 TV Product of the Year, a new OLED favourite and a saving on Apple’s best AirPods.

Whatever you decide on, every product below has been tried and tested by our expert review team. Each device is compared to the market leaders, and only those with four stars or more get our sought-after recommendation.

So kick back this long weekend and enjoy some of the deals…

Sony

WH-1000XM5 Wireless Headphones

LG

C6 65-inch OLED TV

Amazon

Fire TV Stick 4k Max (2nd Generation) Streaming Device

Apple

AirPods Pro 3 Wireless Earbuds

JBL

Flip 7 Bluetooth Speaker

Sony

Bravia 8 II 55-inch QD-OLED TV

The Sony WH-1000XM5 premium noise-canceling headphones are great performers, and this fantastic half-price saving makes them even better value. The newer WH-1000XM6 have taken their place, but the XM5 are still very much recommended.

The LG C6 is one of our favorite TVs of the year so far, with a new processor delivering a brighter, richer and more refined OLED picture than its predecessor. If you’re looking for a mid-range OLED, this is the one to get, and its awesome gaming specs are ideal for GTA 6 in a few months.

If you’re looking to add streaming smarts to your TV or just upgrade its capabilities, then the Amazon Fire TV Stick 4K Max (2nd Generation) is our video streamer Product of the Year and our top choice at this price range. The stick adds Amazon’s app-packed Fire OS, with a detailed, rich picture and support for all four HDMI formats.

The AirPods Pro 3 have it all, with spacious, powerful and dynamic sound, effective noise-canceling and a comfortable, lightweight design. If you have an iOS device, these are the AirPods we recommend, and you’ll get to enjoy the snappy, seamless synergy between the two.

JBL has been king of the portable Bluetooth speaker game for a while now, and the JBL Flip 7 is no different. With skilful handling of dynamics and rhythms, excellent build quality and a strong feature set that includes Auracast and lossless wired audio, there’s a lot on offer here.

The Sony Bravia 8 II is our current reigning TV champion, scooping the Product of the Year gong in this category thanks to its exceptionally bright, vibrant and three-dimensional picture, excellent shadow detail and cinematically authentic presets. We’ve been singing its praises for some time, so this discount is the perfect time to see what all the fuss is about.

MORE:

These are the best projectors out there

Check out the best TVs we have reviewed

And here are the three best OLED TVs

It's *gasp* September. But before we start an existential crisis about how the year is moving too fast, the evenings are getting darker and it will be Christmas before we know it, it's time for our Pick of the Month column.

Here, our reviewers once again look back at all the great products that passed through our test rooms this month.

As you'd expect, these products have all been put through the proverbial wringer by our dedicated testing teams. Only devices that earned five stars are included here, with a whopping seven joining the club this month.

So luckily, we've done the hard work of sorting the wheat from the chaff – so take a look, and we'll explain why we rate them so highly below.

• Quiz! I made a TV tech crossword to test your knowledge - can you get 100%?

Apple

iPhone 17 Pro 256GB Smartphone

Pros

• Gorgeous but balanced picture
• More watchable in bright light
• Superb sound through headphones

Cons

• Only an incremental AV upgrade over the 16 Pro and standard iPhone 17
• An Island-free picture would be nice

Samsung

Galaxy Z Fold 8 Smartphone 512GB Storage

Pros

• Bright, punchy and detailed picture
• Excellent contrast for enhanced depth and solidity
• Fun and useful form factor

Cons

• Slightly overcooked skin tones
• Sound could be more dynamically expressive
• Expensive compared to non-folding rivals

Dali

Sonik 1 Bookshelf Speakers

Samsung

Galaxy Tab S11 Ultra Tablet

Pros

• Huge, bright screen
• Powerful performance
• Impressive battery life

Cons

• Size can feel unwieldy
• Heavy
• Priced as a laptop replacement, so may be overkill for movies and music

Amazon

Fire HD 8 Tablet

Pros

• Good, clean picture for the price
• Solid sound
• Great value and regularly discounted

Cons

• Very reflective screen
• App selection is behind competition

Yamaha

YH--C3000 Wireless Headphones

Pros

• Set a new performance benchmark
• Fast, clear, natural sound
• Fluid, expressive dynamics
• Rhythmically tight
• Smart, comfortable, lightweight design

Cons

• Glossy ear cup finish is a fingerprint magnet
• Adjustment slider cover feels cheap

Roksan

Caspian 4G Streaming Pre-Amplifier/Caspian 4G Power Amplifier

Pros

• Assured and insightful presentation
• Expressive dynamics and surefooted with rhythms
• Great phono stage
• Well-equipped
• Excellent build and finish

Cons

• No DSD compatibility
• Streaming and DAC capabilities are only good rather than great

The Apple iPhone 17 Pro may have a successor in only a matter of days, but we still highly recommend it, especially now that it's available discounted. It's the best iPhone yet for movies and music, with a gorgeous but balanced picture and superb sound.

The Samsung Galaxy Z Fold 8 is a pricey but brilliant portable movie machine with a bright, punchy and detailed picture and a new content-friendly aspect ratio. If you've been considering a folding phone, this is the most compelling option we've reviewed so far.

The smallest speakers in Dali’s new Sonik range follow in the footsteps of their floorstanding sibling, the five-star Sonik 5, with expressive, well-balanced sound and solid build quality. The Dali Sonik 1 will also forgive less than ideal placement, making them a strong choice for music lovers without a dedicated listening space.

The Samsung Galaxy Tab S11 Ultra is as close to cinematic as a tablet can get, with a huge Dynamic AMOLED 2X display screen and a peak brightness of 1600 nits. You'll want to make use of broader performance features and beefy specs for this price, but this is the Android tablet to beat for movies and music on the go.

Amazon's Fire Tablet range has long been incredibly good value, and the Amazon Fire HD 8 is no different. Available for well under £100 when on sale, the Fire HD 8 absolutely nails the basics when it comes to movies and music – and regularly surpasses them.

Yamaha continues one of head-fi's greatest comebacks. The Yamaha YH-C3000 sets a new standard in their high-end class, with a fast, clear, natural sound and fluid, expressive dynamics.

The Roksan Caspian 4G Streaming Pre-Amplifier/Caspian 4G Power Amplifier has some big shoes to fill, but does so effortlessly. The pairing is a refreshingly forward-looking combination with the sonic talent to worry the class leaders, and makes us highly excited for what Roksan does next. You'll have to purchase them separately – the Caspian 4G Power Amplifier is at Richer Sounds for £2999.

MORE:

Our pick of the best wireless headphones you can buy

And the best TVs for all budgets

Interested in the bigger picture? Here are the best projectors we have tested

Telecommunications giant VodafoneThree has announced Vodafone TV, a set-top streaming box designed to bring streaming, live TV and gaming together on a single device.

The "small but powerful plug-in hub" gives you access to live TV channels via Freely and includes Netflix and HBO Max.

Catch-up apps such as BBC iPlayer, ITVX, and Channel 4 are also available, and customers can add subscriptions to Amazon Prime, Disney Plus, and more on a 30-day rolling basis.

• Quiz! I made a TV tech crossword to test your knowledge - can you get 100%?

Vodafone TV comes with support for Dolby Vision and Dolby Atmos, as well as 4K picture resolution. The device runs on Android TV, powered by 3GB of RAM with 32GB of storage available.

In addition, 302 cloud games are available to stream for no extra cost, and further apps can be downloaded from the Google Play Store.

The interface includes AI smart search, Google Assistant and personalised recommendations, while a companion smartphone app also lets users continue watching on the go.

Consumer Director at VodafoneThree, Rob Winterschladen, said: “Vodafone TV is so much more than TV, it’s a family entertainment platform that brings together live TV, On Demand, streaming, gaming, music and all the apps on the Google Play Store."

The Vodafone TV will face stiff competition from our current video streamer Product of the Year, the Amazon Fire TV Stick 4K Max (2nd Generation), as well as fellow TV subscription Sky Stream.

Pricing is yet to be announced, but Vodafone TV will be available from October to new and existing customers with a home broadband, 5G Broadband or mobile plan.

MORE:

Here are the best streaming devices

This is our review of Apple TV 4K

I’ve tried Freely: here are five things I like and three things that could be improved

When we think of the best times for outrageous deals, Black Friday and Prime Day usually spring to mind.

However, it seems the Labor Day sales have pipped them to the post for this particular deal. The Sony WH-1000XM5, a What Hi-Fi? favourite and the recipient of multiple Awards over the years, are down to $198 at Amazon.

That's officially 50 per cent off for Sony’s superb premium noise-cancelling headphones, and a fair bit cheaper than the previous lowest price we've seen of $248.

So what are you waiting for? If you haven't upgraded your headphones in a few years, this is an incredible value deal for a former flagship pair.

The five-star Sony WH-1000XM5 headphones are multiple What Hi-Fi? Award-winners and were only knocked off the top spot on our best wireless headphones guide by their successors, the XM6. Sensational sonic clarity, punchy delivery and precise, agile bass are all on board.

Deal also at Sweetwater and Best BuyView Deal

While this model has been superseded by the Sony WH-1000XM6, the XM5 are still a highly recommendable pair of wireless headphones and a fair bit cheaper than the XM6's current price tag of $398.

We gave the XM5 five stars at full price, so with this discount the cans are an excellent performance-per-pound proposition. Their engaging sound quality, impressive noise-cancelling, great call quality and comfortable fit make them a match for any rival at this price level.

The XM5 have had a complete revamp compared to previous entries in the series, with a slimmer “noiseless design” that folds flat into their carry case.

It's a design that certainly works when it comes to comfort, with our expert testers ranking them among the best with just the right amount of clamping force.

Noise canceling is impressive, thanks to the Integrated Processor V and eight microphones. Automatic noise canceling optimisation is also available, adapting the ANC as you move around without any manual fiddling needed.

Bluetooth Multipoint and LDAC Bluetooth support are also included - the latter allows streaming of high-quality audio from compatible devices at bitrates higher than conventional Bluetooth, while the former allows two devices to be connected to the headphones at the same time.

The XM5 also debuted some new features for the premium headphone line: Speak to Chat pauses playback when you start talking, Quick Attention lowers the volume when you cover the right earcup, and Wearing Detection automatically pauses your audio when you take the headphones off, restarting as soon as you put them back on.

And the all-important sound quality? Hugely musical and entertaining, with more detail than previous generations.

"With low frequencies, the WH-1000XM5 also display a newfound precision," our Sony WH-1000XM5 review reads. "It’s not that the previous model didn’t deliver, but the WH-1000XM5 make even the XM4s sound a little thick in the lower mids and bass. The new headphones expose greater detail and can differentiate between notes more easily.

"Move higher up the frequency range, and these Sonys continue to extract more information thanks to an extra sense of clarity. Notes are also dispatched with unerring precision – the XM5 headphones don't miss a beat when it comes to timing."

With a reduced price of $198 at Amazon, you'll be hard-pressed to find better value at this price point. With impressive sound quality, punchy delivery, an impressive feature set and a substantial 30 hours of battery life all packed in, the Sony WH-1000XM5 still have a lot to offer for a lot less money.

MORE:

Read our full Sony WH-1000XM5 review

We've rated the best headphones on the market right now

Sony WH-1000XM6 vs WH-1000XM5: which wireless headphones are better?

Xgimi has announced the Aura 3 series, which it claims is the world’s first 4K/120Hz UST projector lineup.

The series consists of two models: the flagship Aura 3 Max and the step-down Aura 3 Pro.

Both projectors will support 4K/120Hz gaming with VRR and ALLM, and they each boast an RGB Triple Laser light engine, a claimed 8000:1 native contrast ratio, and Dynamic Dual Iris Technology for "unprecedented contrast, depth and detail".

Xgimi claims a 200-inch maximum projection size, with a 120-inch image possible from just eight inches away from the wall.

There's also Google TV built in, as well as support for HDR in the HLG, HDR10, HDR10+ and Dolby Vision formats. The projector is IMAX Enhanced certified as well.

Rather surprisingly, two pairs of 3D glasses are included for any remaining 3D fans out there, while audio is supplied by an 80W Harman Kardon speaker system with Dolby Atmos support.

Xgimi claims the Aura 3 Max can deliver brightness of up to 5700 ISO lumens, while the Aura 3 Pro tops out at 4100 ISO lumens. Prices are $2399 (around £1775 / AU$3335) and $2199 (around £1626 / AU$3057), respectively.

UST projectors have generally had to compromise on refresh rates at 4K, so the Aura 3 series will be particularly appealing to gamers looking for a TV replacement.

The AURA 3 Series will launch on Kickstarter on October 20th in the US, with pre-orders now open from Xgimi directly. Customers can unlock an extra $200 off by placing a $50 deposit.

MORE:

Read our Xgimi Titan review

The best projectors around

Ultra short throw projectors: everything you need to know

Roku has announced its first-ever OLED TVs: the Roku Pro Series OLED TV and Roku Pro Series LX OLED TV.

However, rather than just the panel tech, it's the aggressive pricing that has caught our attention.

Prices start at $999 (around £740/ AU$1389) for the 55-inch Pro Series OLED and $1299 (around £962/ AU$180) for the Pro Series LX OLED.

The Roku Pro Series OLED is available in 55- and 65-inch sizes, and comes with a 120Hz panel with support for Dolby Vision, HDR10+ and HLG. Gaming features include ALLM, VRR, and FreeSync Premium, and it also supports Dolby Atmos.

The step-up Roku Pro Series LX OLED TV adds a 144Hz refresh rate, a Roku Voice Remote Pro, an advanced polariser to cut reflections and "a brighter picture and even wider range of colors".

Both TVs will run on the popular Roku platform. We've found the operating system to be simple to use but a little basic, but the use of adverts, such as automatic startup ads, has proved controversial before.

“OLED technology has been locked behind premium price tags, forcing many customers to choose between the display they want or a price that works for them,” said Chris Larson, Vice President, Retail Strategy, Roku. “We see a clear opportunity to change that equation. With the new Roku Pro Series OLED and LX OLED TVs, we’re removing that cost barrier and making a top-tier viewing experience genuinely accessible.”

Cheap, good OLED TVs have long been elusive. The only other 55-inch OLED TV we've tested around this price was the three-star Toshiba XF9F at £799. If the Pro Series OLED can deliver, it could be the closest thing to an "affordable" OLED around at this size – even the aggressively priced LG B6 is sitting at £899 right now.

The Roku Pro Series OLED is available now in the US at Amazon, with the Pro Series LX releasing in October.

We've reached out to Roku about UK availability and will update this page if we hear back.

MORE:

Check out our list of the best streaming devices

As well as the best streaming services for movies and TV

And the best OLED TVs

Samsung and Canvas HiFi have announced the Samsung HiFi S99H, a new edition of the Korean giant's flagship OLED TV, married to a soundbar from the Danish audio brand.

Two versions of the Canvas soundbar are available with this particular TV model – the standard Canvas with 1000W of Class D amplification, or the larger Canvas L with a staggering 1500W.

The Samsung HiFi S99H will make its debut at IFA 2026 in Berlin this week, and will be available in 55-, 65-, 77-, and 83-inch sizes.

Prices start at $7,999 (UK and AU$ are TBC) – we tested the 55in version of this TV at £2499 / $2500 / AU$3999 back in June, so you can see this HiFi version is very much a premium product.

A fixed floor stand or wall mount is included, and there's an optional rotating floor stand available in aluminium or black.

Samsung has described the S99H HiFi as "more than simply the combination of a TV and a sound system.

The ambition is to create a new category in which true HiFi, picture quality and furniture design are developed as one integrated solution — developed for consumers who do not want to choose between performance and interior design."

We've previously tested the Canvas HiFi 65 soundbar and were very impressed by its clear, detailed sound and excellent handling of voices. We're yet to test the Canvas L, which Canvas HiFi has marketed as the "world's first audiophile soundbar".

Both Canvas soundbars are stereo, but include Baach's 3D audio processing to create a wider and more immersive soundstage.

In our Samsung S99H review, we gave the flagship OLED five stars, but noted that the audio lacked volume and bass weight. The HiFi S99H looks to rectify this shortcoming.

The Samsung HiFi S99H will be available in selected Canvas showrooms from October, with the Canvas L version available later this year.

MORE:

Read our Canvas HiFi Canvas 65 review

Our pick of the best TVs you can buy for every budget, from flagship OLEDs to budget Mini LED sets

And here are the best soundbars you can buy with your own money

A lifestyle projector needs to get the balance between performance and portability just right, and the Hisense C2 Ultra makes a pretty compelling case for itself.

Not only does it focus on convenience and is incredibly easy to set up, but it also delivers a bright, punchy 4K picture and outstanding built-in sound.

And now you can get all of that with a solid discount, too. The C2 Ultra is down to £1599 at Sevenoaks, a £200 drop from the £1799 price we tested it at only last week.

And there's more. You even get an Xbox Design Lab Controller and 1 month of Game Pass thrown in for free, so you can take advantage of the projector's many gaming features.

The Hisense C2 Ultra is designed with convenience and flexibility in mind, but we still found the picture quality bright and punchy, and it sounds outstanding for a projector. Get a free Xbox Design Lab Controller and one month of Game Pass too.

Deal also at Amazon without controllerView Deal

The Hisense C2 Ultra clearly has portability in mind, and this is reflected in the design. It's compact at 29 x 25 x 25cm (hwd), and even comes with a neat cloth carry bag.

Constantly moving a projector around can involve constant set-up adjustments, but Hisense makes this as smooth as possible. The C2 Ultra can rotate a full 360 degrees on its circular base, for starters, and its cradle design supports a generous 135 degrees of vertical tilt.

The Auto Magic AI Adjusting 2.0 system is also one of the most straightforward AI set-up systems we've seen, with a genuine plug-and-play experience that seldom needs any manual intervention.

The triple-laser DLP projector is rated to deliver up to 3000 lumens of brightness and claims to support huge image sizes of up to 300 inches. The larger you go, the more brightness you lose, though, and we found 100-150 inches to be the sweet spot.

The built-in Vidaa smart platform isn't quite as sophisticated as Google TV, but it does boast all the major domestic and international streaming services as well as Freely.

There's also support for all four HDR formats – including HDR10+ and Dolby Vision – a rarity for a projector, as well as an IMAX Enhanced picture preset.

Gaming features include ALLM, 240Hz refresh rate support, and a measured 34.4ms of input lag in Game mode with a 60Hz signal. Ideal for that bundled Xbox controller, then.

And it's not all features over performance – the picture the Hisense produces is still effortlessly watchable.

As our Hisense C2 Ultra review reads: "The C2 Ultra’s HDR images are bright, for starters, making full use of the available 3000 lumens to deliver images that look both excellently punchy in a dark environment, and strong enough to hold their own, retaining good colour saturation and solidity, even in fairly bright living room conditions."

Our only issue was a cloak of greyness in some uniformly dark scenes, and a moderate level of rainbow effect in bright highlights.

It's the sound that really impresses for a projector, however – the unusually powerful, 40W JBL sound system delivers a remarkable amount of bass, as well as a palpable sense of three-dimensionality for Dolby Atmos.

The Hisense C2 Ultra is absolutely stacked with features as well as being extremely user-friendly. Given how much you get for the price, this really is a bargain – and even more so with £200 at Sevenoaks.

MORE:

Read our BenQ W2720i review

Also read our BenQ TK705i review

Our pick of the best projectors across a range of prices

How to set up your projector and get the best picture

Het principe dat als je ziek bent tijdens de vakantie, je je vakantiedagen terugkrijgt, verdient minstens een grondige evaluatie.

The post ‘Wie beschermt de werkgever?’ appeared first on Trends.be.

Het principe dat als je ziek bent tijdens de vakantie, je je vakantiedagen terugkrijgt, verdient minstens een grondige evaluatie.

The post ‘Wie beschermt de werkgever?’ appeared first on Trends.be.

Het principe dat als je ziek bent tijdens de vakantie, je je vakantiedagen terugkrijgt, verdient minstens een grondige evaluatie.

The post ‘Wie beschermt de werkgever?’ appeared first on Trends.be.

Het principe dat als je ziek bent tijdens de vakantie, je je vakantiedagen terugkrijgt, verdient minstens een grondige evaluatie.

The post ‘Wie beschermt de werkgever?’ appeared first on Trends.be.

Economische macht zit steeds minder in wat je kunt vastpakken en steeds meer in wat ergens op een server staat.

The post ‘Onze fiscaliteit zit nog in het tijdperk van de vrachtwagen’ appeared first on Trends.be.

Economische macht zit steeds minder in wat je kunt vastpakken en steeds meer in wat ergens op een server staat.

The post ‘Onze fiscaliteit zit nog in het tijdperk van de vrachtwagen’ appeared first on Trends.be.

Pope Leo’s first encyclical marks an unprecedented alliance between the Church and Silicon Valley.

As Americans stew over the looming risk of job-stealing AI and data centers in their back yards, the feds are raising the alarm about a new category of threat, documents obtained by WIRED show.

Stabiliteit ontstaat niet door één ingreep, maar door een consequente lijn aan te houden door de jaren heen.

The post ‘De ene overheid koopt tijd, de andere kerncentrales’ appeared first on Trends.be.

Stabiliteit ontstaat niet door één ingreep, maar door een consequente lijn aan te houden door de jaren heen.

The post ‘De ene overheid koopt tijd, de andere kerncentrales’ appeared first on Trends.be.

De automatische loonindexering is een systeem waarin we niet de oorzaken aanpakken, maar de gevolgen compenseren.

The post ‘Koopkracht beschermen begint niet bij loonindexering’ appeared first on Trends.be.

De automatische loonindexering is een systeem waarin we niet de oorzaken aanpakken, maar de gevolgen compenseren.

The post ‘Koopkracht beschermen begint niet bij loonindexering’ appeared first on Trends.be.

Hij koerste een leven lang in de schaduw van zijn broertje. Nu David van der Poel (33) gestopt is, geniet hij nóg intenser en bewuster van Mathieu’s imposante carrière geeft hij mee in een interview over hun broederband.

Hij koerste een leven lang in de schaduw van zijn broertje. Nu David van der Poel (33) gestopt is, geniet hij nóg intenser en bewuster van Mathieu’s imposante carrière. Via onze collega’s van het AD: een interview over hun broederband.

Limburgers werden deze ochtend verrast toen ze uit het raam keken: het sneeuwde. Hoewel het bijna lente is, bracht deze zaterdagochtend toch nog een maartse sneeuwbui. De winterse neerslag zorgde voor een prachtig wit tapijt in zowel Tongeren als Gingelom. Enkele lezers stuurden onze redactie deze prachtige beelden door.

Europa maakt zich zorgen over zijn productiviteit. Economen en beleidsmakers herhalen het al jaren: onze economie groeit te traag, onze productiviteit blijft achter en we verliezen terrein tegenover de Verenigde Staten en delen van Azië. De diagnose lijkt duidelijk. De oplossing blijkbaar ook: meer digitalisering, meer automatisering, meer technologie.

The post ‘Europa wil meer productiviteit, maar maakt ondernemen paradoxaal genoeg duurder en complexer’ appeared first on Trends.be.

Benoît Richaud is working with 16 figure skaters from 13 countries at the 2026 Milano Cortina Winter Games. WIRED spoke to him about how he roots for all of them.

The makeup of the Winter Olympics has changed many times in the 100-plus years of the Games. Here are some sports that haven’t stood the test of time.

From medals to mascots, schedules to slopes—here’s everything you need to know to be ready for the 2026 Winter Olympic Games.

De Nederlandse politie heeft eind december een verdachte aangehouden voor de mishandeling van een ezel op een kinderboerderij in Clinge (Hulst), waarbij het dier om het leven kwam. Het gaat om een 47-jarige man uit België.

Er moet alles aan worden gedaan om wie kan werken, te activeren. Niet door streng te straffen, maar door slim te stimuleren.

Er is een begrotingsakkoord. In een politiek landschap dat vaker blokkeert dan vooruitkijkt, voelt dat bijna als een prestatie op zich. Maar alweer wordt naar de ondernemers gekeken. Naar de economische motor die al jaren op volle toeren draait, terwijl één remblok voortdurend aansleept: de hoge kosten van onze arbeidsmarkt en de sociale zekerheid. Ja, er zijn noodzakelijke maatregelen genomen. Maar opnieuw stijgt het aandeel van de nieuwe inkomsten, wat eigenlijk een eufemisme is voor: we halen het geld waar we denken dat het zit. Niemand lijkt zich de essentiële vraag te stellen: waar verdwijnt het geld naartoe dat we al jarenlang in dit systeem pompen? Waarom kijken we eerst naar de inkomsten, en pas helemaal aan het einde, bijna schoorvoetend, naar de uitgaven?

Dat brengt me bij de olifant in de kamer: de activering van mensen die leven van een uitkering. Het debat daarover durven we in België nauwelijks te voeren. Want zodra je er kritisch naar kijkt, wordt dat al snel opgevat alsof je de mensen viseert die echt niet kunnen werken. Dat is niet het punt. Maar we mogen ook niet blind zijn voor de realiteit: het systeem creëert te veel mogelijkheden om niet te werken. Zoveel zelfs dat sommige mensen er financieel nauwelijks op vooruitgaan door wel te werken. Dan loopt er fundamenteel iets fout.

Anekdote 1: de man die werk zocht. Ik werd onlangs nog eens met de neus op het probleem gedrukt. Op een moment dat het bijzonder druk was, vroeg een man of we geen werk hadden. Ik contacteerde hem en vroeg of hij een week kon inspringen. Dat bleek niet mogelijk te zijn, het moest een langlopend halftijds contract zijn, zodat het combineerbaar was met een halftijdse ziekte-uitkering, anders zou hij die verliezen. Dan breekt mijn klomp. Dat is niet de schuld van die man, maar van een structuur die zo rigide is dat het mensen niet toelaat te werken. Elke dag dat iemand die kan en wil werken, niet werkt, kost dat de samenleving geld. Dus graag wat meer flexibiliteit.

Anekdote 2: uitzendarbeid is een gokspel. Ook in ons bedrijf werken we regelmatig met uitzendkrachten. Het gebeurt meer dan eens dat mensen de eerste dag gewoon niet komen opdagen. Of één dag komen, cashen, en daarna verdwijnen. En wie betaalt uiteindelijk opnieuw de rekening als die persoon niet werkt? Juist: wij allemaal, de ondernemers en de werknemers die wel bijdragen. Een arbeidsmarkt waar vrijblijvendheid geen gevolgen heeft, is een arbeidsmarkt die zichzelf ondergraaft. Wie zich engageert om te komen werken, moet ook komen werken.

Anekdote 3: aanvullende vergoedingen die demotiveren. En dan zijn er nog de talrijke verzekeringen tegen inkomensverlies. Opnieuw: die zijn goed voor wie het echt nodig heeft. Maar laten we eerlijk zijn: hoe motiverend is het nog terug te keren naar de werkvloer, als je door al die systemen nauwelijks inkomen verliest? Goedbedoelde bescherming mag geen hangmat worden, zeker niet in tijden waarin elk paar handen telt.

Christophe Deborsu toonde onlangs in zijn documentaire Sans boulot, tous fraudeurs? pijnlijk aan hoe makkelijk het is in een uitkering te blijven hangen. Niet uit slechte wil, maar omdat het systeem zo ontworpen is. We betalen jaarlijks miljarden om mensen te ondersteunen die niet werken. Voor wie niet kan werken, hoort dat zo. Maar er moet wel alles aan worden gedaan om wie kan werken, te activeren. Niet door streng te straffen, maar door slim te stimuleren. De regering zegt dat ze honderdduizend langdurig zieken wil activeren. Ik hoop dat ze woord houdt. Iedereen moet solidair mee het bad in. Kijk eerst waar geld onnodig weglekt, vraag dan pas aan ondernemers opnieuw bij te dragen. Ondernemers zijn bereid hun deel te betalen, maar niet om een systeem te blijven financieren waarvan zelfs de meest gemotiveerde werkzoekende toegeeft dat het hem tegenhoudt vooruit te komen.

The post ‘Eerst de kraan dicht, dan pas de emmer bijvullen’ appeared first on Trends.

Voor veel kmo’s in ons land is digitalisering steeds vaker een verplicht nummer, dat vooral handenvol geld kost.

Het klinkt vanzelfsprekend: wie automatiseert en digitaliseert, bouwt een efficiënter bedrijf. Alles wat geen toegevoegde waarde heeft – het manueel overtikken van gegevens, het verwerken van papieren facturen, het dubbel ingeven van orders – kan worden uitgezuiverd. Wat overblijft, is een slanker, sneller en winstgevender proces. Dat klinkt als muziek in de oren van elke ondernemer.

En toch. Voor veel kmo’s in ons land is digitalisering steeds vaker een verplicht nummer, dat vooral handenvol geld kost. Op papier is de digitale belofte eenvoudig: wie investeert in software en digitale processen, vermijdt fouten, wint tijd en kan makkelijker groeien. Grote bedrijven met een stevige ICT-afdeling profiteren daar al jaren van. Kleine ondernemingen botsen evenwel vaak op een andere realiteit. Digitaliseren betekent niet alleen de aanschaf van software, maar ook de opleiding van personeel, het aanpassen van processen, en telkens weer investeren in upgrades. Tegen de tijd dat één proces eindelijk is geautomatiseerd, staat alweer een nieuwe versie of een alternatief klaar. Voor een kmo voelt dat als een never ending story, die de kas steeds verder leegzuigt.

Dat kmo’s worstelen met digitalisering blijkt ook uit recente cijfers. Voor bijna alle ondernemingen in België zijn computers en internet vanzelfsprekend. Maar slechts 20 procent van de micro-ondernemingen (2 tot 9 werknemers) zegt vandaag aan data-analyse te doen, tegenover 65 procent bij bedrijven met meer dan 50 werknemers. Bij cloudoplossingen gaapt een gelijkaardige kloof. En dan is er de olifant in de kamer: Peppol en de verplichte elektronische facturatie. Volgens een studie bij 300 Belgische kmo’s beschikt slechts 38 procent vandaag over een boekhoudpakket dat compatibel is met Peppol. Amper 25 procent is aangesloten op het netwerk, terwijl vanaf 1 januari 2026 elektronisch factureren via Peppol verplicht wordt voor de meeste b2b-transacties.

Rijdt de digitale trein niet te snel? Voor grote organisaties is digitalisering een investering die ze kunnen dragen. Kleine bedrijven kunnen het opgelegde tempo steeds moeizamer volgen. Dat tast de voedingsbodem van ons ondernemerschap aan. Een startende ondernemer heeft meestal een visie, een talent of een product dat hij of zij in de markt wil zetten. Tegelijk moet diezelfde starter vandaag van nul af een digitaal proces opzetten, dat voldoet aan alle regels. Vaak is die persoon daar voldoende voor opgeleid. Zelden is er budget om meteen alles digitaal in te richten. Het gevaar is reëel dat sommigen er zelfs niet meer aan beginnen. En wie startend ondernemerschap fnuikt, fnuikt tegelijk de economische motor die onze begroting draaiende houdt.

Dat betekent niet dat we digitalisering moeten afwijzen. Integendeel: ze kan levensreddend zijn voor bedrijven die efficiëntie zoeken. Maar we moeten realistischer zijn over de weg ernaartoe. Niet alles moet digitaal. Ondernemers moeten keuzes kunnen maken over wat echt meerwaarde biedt, en het mag gerust modulair: in de plaats van in één groot project kan digitalisering beter in kleinere, betaalbare fasen worden ingevoerd. Als digitalisering verplicht wordt, moet daar ook een proportioneel ondersteuningskader tegenover staan, in de vorm van subsidies, opleidingspakketten en collectieve platforms.

De digitale trein rijdt, en niemand kan hem tegenhouden. De vraag is niet óf we mee moeten, wel hoe we ervoor zorgen dat kmo’s niet uit de bocht vliegen. Als digitalisering een stille dood van ondernemerschap in de hand werkt, dan is de maatschappelijke kostprijs groter dan de besparing die het oplevert. Het is tijd dat we digitalisering zien voor wat het is: geen tovermiddel maar een investering, die slim en haalbaar moet zijn en begeleid moet worden. Want alleen dan kan ook de kleine ondernemer mee profiteren van de efficiëntie waar iedereen van droomt.

De auteur is general manager van Mastermail en voorzitter van Voka Vlaams-Brabant

Lees ook: Hoe kmo’s creatief omgaan met verloning van werknemers

The post ‘Kan de kmo nog mee met de digitale trein?’ appeared first on Trends.

Voor veel kmo’s in ons land is digitalisering steeds vaker een verplicht nummer, dat vooral handenvol geld kost.

Het klinkt vanzelfsprekend: wie automatiseert en digitaliseert, bouwt een efficiënter bedrijf. Alles wat geen toegevoegde waarde heeft – het manueel overtikken van gegevens, het verwerken van papieren facturen, het dubbel ingeven van orders – kan worden uitgezuiverd. Wat overblijft, is een slanker, sneller en winstgevender proces. Dat klinkt als muziek in de oren van elke ondernemer.

En toch. Voor veel kmo’s in ons land is digitalisering steeds vaker een verplicht nummer, dat vooral handenvol geld kost. Op papier is de digitale belofte eenvoudig: wie investeert in software en digitale processen, vermijdt fouten, wint tijd en kan makkelijker groeien. Grote bedrijven met een stevige ICT-afdeling profiteren daar al jaren van. Kleine ondernemingen botsen evenwel vaak op een andere realiteit. Digitaliseren betekent niet alleen de aanschaf van software, maar ook de opleiding van personeel, het aanpassen van processen, en telkens weer investeren in upgrades. Tegen de tijd dat één proces eindelijk is geautomatiseerd, staat alweer een nieuwe versie of een alternatief klaar. Voor een kmo voelt dat als een never ending story, die de kas steeds verder leegzuigt.

Dat kmo’s worstelen met digitalisering blijkt ook uit recente cijfers. Voor bijna alle ondernemingen in België zijn computers en internet vanzelfsprekend. Maar slechts 20 procent van de micro-ondernemingen (2 tot 9 werknemers) zegt vandaag aan data-analyse te doen, tegenover 65 procent bij bedrijven met meer dan 50 werknemers. Bij cloudoplossingen gaapt een gelijkaardige kloof. En dan is er de olifant in de kamer: Peppol en de verplichte elektronische facturatie. Volgens een studie bij 300 Belgische kmo’s beschikt slechts 38 procent vandaag over een boekhoudpakket dat compatibel is met Peppol. Amper 25 procent is aangesloten op het netwerk, terwijl vanaf 1 januari 2026 elektronisch factureren via Peppol verplicht wordt voor de meeste b2b-transacties.

Rijdt de digitale trein niet te snel? Voor grote organisaties is digitalisering een investering die ze kunnen dragen. Kleine bedrijven kunnen het opgelegde tempo steeds moeizamer volgen. Dat tast de voedingsbodem van ons ondernemerschap aan. Een startende ondernemer heeft meestal een visie, een talent of een product dat hij of zij in de markt wil zetten. Tegelijk moet diezelfde starter vandaag van nul af een digitaal proces opzetten, dat voldoet aan alle regels. Vaak is die persoon daar voldoende voor opgeleid. Zelden is er budget om meteen alles digitaal in te richten. Het gevaar is reëel dat sommigen er zelfs niet meer aan beginnen. En wie startend ondernemerschap fnuikt, fnuikt tegelijk de economische motor die onze begroting draaiende houdt.

Dat betekent niet dat we digitalisering moeten afwijzen. Integendeel: ze kan levensreddend zijn voor bedrijven die efficiëntie zoeken. Maar we moeten realistischer zijn over de weg ernaartoe. Niet alles moet digitaal. Ondernemers moeten keuzes kunnen maken over wat echt meerwaarde biedt, en het mag gerust modulair: in de plaats van in één groot project kan digitalisering beter in kleinere, betaalbare fasen worden ingevoerd. Als digitalisering verplicht wordt, moet daar ook een proportioneel ondersteuningskader tegenover staan, in de vorm van subsidies, opleidingspakketten en collectieve platforms.

De digitale trein rijdt, en niemand kan hem tegenhouden. De vraag is niet óf we mee moeten, wel hoe we ervoor zorgen dat kmo’s niet uit de bocht vliegen. Als digitalisering een stille dood van ondernemerschap in de hand werkt, dan is de maatschappelijke kostprijs groter dan de besparing die het oplevert. Het is tijd dat we digitalisering zien voor wat het is: geen tovermiddel maar een investering, die slim en haalbaar moet zijn en begeleid moet worden. Want alleen dan kan ook de kleine ondernemer mee profiteren van de efficiëntie waar iedereen van droomt.

De auteur is general manager van Mastermail en voorzitter van Voka Vlaams-Brabant

Lees ook: Hoe kmo’s creatief omgaan met verloning van werknemers

The post ‘Kan de kmo nog mee met de digitale trein?’ appeared first on Trends.

In the world of 2069, humans have more reach, more speed, and more leverage than any previous generation.

Jonas Vingegaard (28) won met de Vuelta zijn derde grote ronde. Een wielerwedstrijd gekaapt door massale pro-Palestina-protesten. Zelfs een officiële ceremonie kwam er niet, maar de Deen beleefde op een paar koelboxen alsnog één van de mooiste momenten van zijn loopbaan.

When you consider the mechanics of integrating AI into the job market, the idea that it will take all our jobs quickly falls apart.

Over minder dan een maand wil Mathieu van der Poel voor de eerste keer in zijn leven wereldkampioen mountainbiken worden. Op de fiets die hem zo lief is. Zijn voorbereiding begint woensdag in de Renewi Tour, op een gewone fiets op het asfalt nog wel. „Ik moet nog een paar keer diep gaan en dan pak ik de mountainbike.’’

By slashing costs, AI will spark a creative renaissance in the entertainment industry, leading to more working artists, not fewer.

We're leaving the app era and entering the age of ambient AI: intelligent help that’s always on, but never in the way.

Een goedbedoelde maatregel dreigt een rem te zetten op innovatie en durfkapitaal, net nu die essentieel zijn voor onze economische toekomst.

Er is een politiek akkoord over de nieuwe meerwaardebelasting, en zoals vaak is de communicatie optimistisch: ‘de kleine spaarders worden beschermd’, ‘de sterkste schouders dragen de zwaarste lasten’, ‘een evenwichtige solidariteitsbijdrage’. Op papier klinkt het allemaal redelijk. Maar als ondernemer en bedrijfsleider kijk ik liever wat écht onder de motorkap zit. Ik zie een regeling die nuance bevat – denk aan de vrijstelling tot 1 miljoen euro voor wie minstens 20 procent van een vennootschap bezit – maar ook een risico. In dit land vinden we steeds meer dat ondernemers gewoon wat meer mogen bijdragen, terwijl we uit het oog verliezen hoeveel risico aan de wieg van de meerwaarde ligt.

Laat me duidelijk zijn: wie spaart of belegt in financiële activa en daar winst op maakt, mag gerust fiscaal bijdragen. Maar er is een wereld van verschil tussen een beursbelegger en een ondernemer. Die laatste neemt persoonlijke risico’s, geeft mensen werk, financiert groei vaak met privévermogen en zet zijn of haar reputatie op het spel. Als die na twintig jaar zijn bedrijf verkoopt, dan is de meerwaarde geen cadeautje van de markt, maar de uitkomst van zweet, onzekerheid en volharding.

In dat licht is het essentieel dat de regeling, zoals ze vandaag voorligt, de meerwaarde bij de verkoop van een eigen bedrijf grotendeels vrijstelt, voor wie dus minstens 20 procent bezit. Dat is goed. Maar tegelijk is het een fragiele bescherming, vol voorwaarden en tijdelijke mechanismen. De exittaks die twee jaar geldt, de complexiteit rond de waardebepaling, het ontbreken van een gunstregime voor investeerders onder de 20 procentgrens… Allemaal signalen dat dit een glijdende schaal kan worden.

Een bijzonder pijnpunt is de behandeling van businessangels en minderheidsinvesteerders. Heel wat start-ups kunnen enkel groeien dankzij mensen die bereid zijn in een vroeg stadium kapitaal, expertise en vertrouwen te investeren – vaak in ruil voor 10 tot 15 procent aandelen. Die mensen nemen wel risico, maar vallen niet onder de vrijstellingsregeling, omdat ze de drempel van 20 procent niet halen. Zo dreigt een goedbedoelde maatregel ongewild een rem te zetten op innovatie en durfkapitaal, net nu die essentieel zijn voor onze economische toekomst.

Dan is er nog het bredere plaatje. De rechtszekerheid in België staat onder druk. Vandaag is de vrijstelling er. Morgen misschien niet meer. Vandaag is het tarief 10 procent. Over twee jaar, wie zal het zeggen? Ondernemers kunnen veel aan – volatiliteit, concurrentie, marktfluctuaties – maar ze hebben nood aan voorspelbaarheid. Wat ze vandaag vooral zien, is een staat die steeds gretiger kijkt naar wie werkt, spaart, investeert of onderneemt. De meerwaardebelasting past in een bredere beweging waarin het nemen van initiatief– het opbouwen van waarde – wordt herleid tot een bron van verdacht voordeel. Alsof je pas een goede burger bent als je niets opbouwt dat potentieel meer waard wordt. Die mentaliteit staat haaks op wat onze economie nodig heeft.

Ik ben niet tegen bijdragen. Belast wie winst maakt zonder inzet. Belast wie speculeert zonder verantwoordelijkheid. Maar raak niet aan de kern van ondernemen: het nemen van risico met eigen middelen, het creëren van werkgelegenheid, het bouwen aan iets dat groter is dan jezelf. De staat zou dat moeten ondersteunen, niet afremmen.

In plaats van het eigenaarschap te ondermijnen, zouden we een fiscaliteit moeten uitwerken die investeren in bedrijven aanmoedigt, ook voor minderheidsaandeelhouders. Investeren in groei, ook al is het ‘maar’ met 15 procent aandelen, is evengoed een daad van vertrouwen én engagement. Wie de risico’s draagt, hoort niet behandeld te worden als een bron van extra opbrengst, maar als wat hij is: de drijvende kracht achter de vooruitgang.

The post ‘Een meerwaardebelasting mag niet raken aan de kern van ondernemen’ appeared first on Trends.

Een goedbedoelde maatregel dreigt een rem te zetten op innovatie en durfkapitaal, net nu die essentieel zijn voor onze economische toekomst.

Er is een politiek akkoord over de nieuwe meerwaardebelasting, en zoals vaak is de communicatie optimistisch: ‘de kleine spaarders worden beschermd’, ‘de sterkste schouders dragen de zwaarste lasten’, ‘een evenwichtige solidariteitsbijdrage’. Op papier klinkt het allemaal redelijk. Maar als ondernemer en bedrijfsleider kijk ik liever wat écht onder de motorkap zit. Ik zie een regeling die nuance bevat – denk aan de vrijstelling tot 1 miljoen euro voor wie minstens 20 procent van een vennootschap bezit – maar ook een risico. In dit land vinden we steeds meer dat ondernemers gewoon wat meer mogen bijdragen, terwijl we uit het oog verliezen hoeveel risico aan de wieg van de meerwaarde ligt.

Laat me duidelijk zijn: wie spaart of belegt in financiële activa en daar winst op maakt, mag gerust fiscaal bijdragen. Maar er is een wereld van verschil tussen een beursbelegger en een ondernemer. Die laatste neemt persoonlijke risico’s, geeft mensen werk, financiert groei vaak met privévermogen en zet zijn of haar reputatie op het spel. Als die na twintig jaar zijn bedrijf verkoopt, dan is de meerwaarde geen cadeautje van de markt, maar de uitkomst van zweet, onzekerheid en volharding.

In dat licht is het essentieel dat de regeling, zoals ze vandaag voorligt, de meerwaarde bij de verkoop van een eigen bedrijf grotendeels vrijstelt, voor wie dus minstens 20 procent bezit. Dat is goed. Maar tegelijk is het een fragiele bescherming, vol voorwaarden en tijdelijke mechanismen. De exittaks die twee jaar geldt, de complexiteit rond de waardebepaling, het ontbreken van een gunstregime voor investeerders onder de 20 procentgrens… Allemaal signalen dat dit een glijdende schaal kan worden.

Een bijzonder pijnpunt is de behandeling van businessangels en minderheidsinvesteerders. Heel wat start-ups kunnen enkel groeien dankzij mensen die bereid zijn in een vroeg stadium kapitaal, expertise en vertrouwen te investeren – vaak in ruil voor 10 tot 15 procent aandelen. Die mensen nemen wel risico, maar vallen niet onder de vrijstellingsregeling, omdat ze de drempel van 20 procent niet halen. Zo dreigt een goedbedoelde maatregel ongewild een rem te zetten op innovatie en durfkapitaal, net nu die essentieel zijn voor onze economische toekomst.

Dan is er nog het bredere plaatje. De rechtszekerheid in België staat onder druk. Vandaag is de vrijstelling er. Morgen misschien niet meer. Vandaag is het tarief 10 procent. Over twee jaar, wie zal het zeggen? Ondernemers kunnen veel aan – volatiliteit, concurrentie, marktfluctuaties – maar ze hebben nood aan voorspelbaarheid. Wat ze vandaag vooral zien, is een staat die steeds gretiger kijkt naar wie werkt, spaart, investeert of onderneemt. De meerwaardebelasting past in een bredere beweging waarin het nemen van initiatief– het opbouwen van waarde – wordt herleid tot een bron van verdacht voordeel. Alsof je pas een goede burger bent als je niets opbouwt dat potentieel meer waard wordt. Die mentaliteit staat haaks op wat onze economie nodig heeft.

Ik ben niet tegen bijdragen. Belast wie winst maakt zonder inzet. Belast wie speculeert zonder verantwoordelijkheid. Maar raak niet aan de kern van ondernemen: het nemen van risico met eigen middelen, het creëren van werkgelegenheid, het bouwen aan iets dat groter is dan jezelf. De staat zou dat moeten ondersteunen, niet afremmen.

In plaats van het eigenaarschap te ondermijnen, zouden we een fiscaliteit moeten uitwerken die investeren in bedrijven aanmoedigt, ook voor minderheidsaandeelhouders. Investeren in groei, ook al is het ‘maar’ met 15 procent aandelen, is evengoed een daad van vertrouwen én engagement. Wie de risico’s draagt, hoort niet behandeld te worden als een bron van extra opbrengst, maar als wat hij is: de drijvende kracht achter de vooruitgang.

The post ‘Een meerwaardebelasting mag niet raken aan de kern van ondernemen’ appeared first on Trends.

Activists push scary headlines about the harm they predict a technology will cause, but ignore the good things we stand to lose without it.

Twee keer derde na twee dagen in de Dauphiné. Normaal doet Mathieu van der Poel het er niet voor. Maar nu had hij er met die polsblessure vooraf voor getekend. Met de groene trui als kleine bonus.

Je bouwt geen sterk merk met grijze toonbeelden van voorzichtigheid. Zeker niet in een wereld waar storytelling, profilering en beleving centraal staan.

Ik bezocht onlangs de Wereldexpo in het Japanse Osaka. Een plek die honderdduizenden bezoekers uit de hele wereld ontvangt, en waar landen tonen wat ze zijn en waar ze naartoe willen. Een moment van trots, van profilering, van merkopbouw. Zo dacht ik er tenminste over.

Het thema is veelbelovend: Designing Future Society for Our Lives. Een toekomstgerichte visie, waarin innovatie, cultuur en identiteit samenkomen. Een unieke kans om het beste van België – en Vlaanderen – te laten zien. Als ondernemer keek ik dan ook reikhalzend uit naar wat ‘wij’ brengen.

Het Belgische paviljoen bleek gehuld in een symbool dat zowel intrigerend als verwarrend was: water. Het staat letterlijk in het water, vormgegeven als een ijsblok, en bovenaan hangen ballonnen – althans, dat was de bedoeling. De helft ervan is verdwenen, wat ongewild de vergankelijkheid van het concept illustreert. De ballonnen moesten verdamping voorstellen, een knipoog naar het watercyclusthema. Maar wat is onze link met water? Als klein land met een korte kustlijn en zonder noemenswaardige watertechnologie als speerpunt, voelt het thema willekeurig gekozen. Ik las de toelichting op de website van het paviljoen, maar als alles uitgelegd moet worden, is het dan niet te ver gezocht? Binnenin verschuift de focus naar gezondheidstechnologie. België heeft een sterke kennisindustrie, met universiteiten, biotech en farma van wereldniveau. Dat aspect wordt degelijk, zij het bescheiden, in beeld gebracht. En toch bekroop me een gevoel van gemiste kansen.

‘Is die meerwaardebelasting wel eerlijk?’

Waar zitten de échte symbolen waar we bekend voor staan? Waar zitten onze striphelden? Onze Smurfen en Kuifje, die wereldwijd generaties mee grootbrachten? Waar was onze mode, waarmee Antwerpse designers al decennialang furore maken in Parijs, Milaan en Tokio? Waar is het wielrennen dat zo diep verweven zit in onze cultuur en identiteit? Kortom: waar is het verhaal dat van België een sterk merk maakt? Zelfs culinair, iets waar we écht in uitblinken, was de ervaring bevreemdend. De Belgische wafels worden opgewarmd in een microgolfoven, geserveerd door Japans personeel dat geen affiniteit heeft met onze keuken. Wat hield ons tegen om Vlaamse topchefs een themaweek te laten verzorgen, met streekproducten, in een horecaconcept aangekleed door Belgische modeontwerpers? Een totaalbeleving van onze bourgondische, verfijnde en genereuze eetcultuur. Een smaakvolle ambassade van ons kunnen, letterlijk en figuurlijk.

We hebben zoveel te bieden. Maar waarom kiezen we dan op zo’n mondiaal podium voor middelmatigheid? Waarom zo weinig durf, zo weinig trots, zo weinig identiteit? Misschien zit de verklaring in onze nationale karaktertrekken: bescheidenheid, relativering, pragmatisme. Mooie eigenschappen – in de juiste context. Maar laat ons eerlijk zijn: bescheidenheid is geen exportproduct. Je bouwt geen sterk merk met grijze toonbeelden van voorzichtigheid. Zeker niet in een wereld waar storytelling, profilering en beleving centraal staan.

Als ondernemer weet ik dat je maar één kans krijgt om een eerste indruk te maken. Dat geldt ook voor landen op een Wereldexpo. Wij hadden de kans om België, Vlaanderen te laten schitteren — niet alleen als land van wetenschap, maar ook van cultuur, stijl, gastronomie en levenskwaliteit. We hadden ons kunnen tonen als een innovatief, smaakvol, creatief land dat zijn tradities eert én de toekomst omarmt. Maar de indruk die het paviljoen geeft is: België is oké. Maar oké verkoopt niet. Trots wel. Identiteit wel. Beleving wel. En die maken we zélf. Mijn oproep is dan ook simpel: durf trots te zijn op wat we goed doen. Laat ons het merk België en het merk Vlaanderen uitbouwen met dezelfde ondernemerszin waarmee we onze bedrijven groot maken. Laat ons in de toekomst zulke kansen niet enkel benutten, maar grijpen met beide handen.

Krapte op de arbeidsmarkt: er zijn te veel vangnetten om niet te werken

De auteur is general manager van Mastermail

The post ‘Bescheidenheid is geen exportproduct’ appeared first on Trends Kanaal Z.

Trump laat zien dat de wereld niet draait op redelijkheid, maar op invloed.

Met een simpele mededeling deed de Amerikaanse president Donald Trump de wereldeconomie wankelen. Plots staan de wereldleiders – van Berlijn tot Brussel – bij hem in de rij om te onderhandelen. De boodschap is duidelijk: wie niet komt praten, zal betalen. Want wie denkt dat dit een louter economische maatregel is, vergist zich. De importtarieven zijn niet het doel, ze zijn de openingszet in een onderhandelingsspel.

Die techniek zien we vaak in de geopolitiek, maar opvallend weinig in het bedrijfsleven: bewust beginnen aan de bovenkant. De lat hoog leggen. Niet als einddoel, maar als hefboom. Wie als eerste de voorwaarden bepaalt, dwingt de ander in een verdedigende positie. Trump weet dat die tarieven voorlopig geen realiteit hoeven te worden. Wat hij zoekt, is beweging. Concessies. Een herziening van afspraken die volgens hem niet in Amerika’s voordeel zijn. En hij weet één ding heel goed: als je op voorhand toont wat je echt wilt, krijg je het zelden.

In het bedrijfsleven zien we vaak het tegenovergestelde: onderhandelingen die te voorzichtig beginnen, vanuit het idee dat redelijkheid vanzelf beloond wordt. We willen niet gierig lijken, niet te duur en al helemaal niemand voor het hoofd stoten. Dus zetten we in op het compromis, nog voor het gesprek begonnen is. Het gevolg? We ondermijnen onze eigen waarde. Hoe vaak gebeurt het niet dat ondernemers of verkopers al in hun eerste offerte ‘iets extra doen’, ‘de prijs wat drukken’, ‘toch al die korting toepassen’ – om de klant vooral niet af te schrikken? En hoe vaak wordt die toegeeflijkheid dan beantwoord met een vraag om nog een toegeving?

In die zin is Trump een schoolvoorbeeld van hoe je macht opbouwt, hoe controversieel hij ook is. Zijn boodschap is: ik bepaal de spelregels. Wil je iets anders? Kom maar praten, maar weet dat ik niets weggeef zonder iets in ruil te krijgen. Hij hanteert wat de anchoring technique heet: het eerste voorstel bepaalt de setting van het hele gesprek. Zet je dat voorstel slim, dan verschuift het midden automatisch in jouw richting.

In een documentaire over de betreurde Willy Naessens zag ik iets gelijkaardigs. Hij reed naar zijn champagneboer om een grote bestelling te plaatsen. Hij bepaalde nog voor het gesprek welke prijs hij wilde krijgen. Finaal kreeg hij ook die prijs. De leverancier stond onmiddellijk in een zwakke positie. Willy had de toon gezet en de leverancier plooide. Maar het spel was nog niet gespeeld. “We gaan die prijs nog wel afronden”, zei Willy. Er was geen andere optie dan weer toe te geven.

Ondernemers kunnen hier iets van leren. Over positionering, over durven te vertrekken vanuit je werkelijke waarde, in plaats van je aanbod meteen te verwateren uit angst voor verlies. De kunst van het onderhandelen begint bij zelfrespect. Bij weten wat je waard bent. En dat durven te verdedigen. Een offerte is geen liefdadigheid, een prijs geen gok. Het is een weerspiegeling van expertise, inzet, risico en toegevoegde waarde. Als jij je prijs niet serieus neemt, waarom zou de klant dat dan wel doen? Soms moet je de hogere prijs durven te zetten, niet omdat je verwacht dat die meteen wordt aanvaard, maar omdat het de enige manier is om ergens in het midden uit te komen zonder jezelf uit te hollen.

De ironie is dat we in België vaak vol respect kijken naar ‘sterke onderhandelaars’ op wereldniveau en tegelijk in onze onderneming handelen alsof ‘aanvaardbaar’ en ‘aangenaam’ belangrijker zijn dan ‘houdbaar’. Alsof ondernemen geen spel is dat op het scherp van de snee gespeeld mag worden. Trump laat zien dat de wereld niet draait op redelijkheid, maar op invloed. En wie invloed wil, moet een positie durven innemen – hard als het moet, strategisch altijd. Misschien is dat de echte les: durf je openingszet hoog te leggen. Niet omdat je per se wilt winnen, maar omdat je dan toch al niet meteen verloren hebt.

The post ‘Donald Trump geeft les in onderhandelen’ appeared first on Trends Kanaal Z.

Trump laat zien dat de wereld niet draait op redelijkheid, maar op invloed.

Met een simpele mededeling deed de Amerikaanse president Donald Trump de wereldeconomie wankelen. Plots staan de wereldleiders – van Berlijn tot Brussel – bij hem in de rij om te onderhandelen. De boodschap is duidelijk: wie niet komt praten, zal betalen. Want wie denkt dat dit een louter economische maatregel is, vergist zich. De importtarieven zijn niet het doel, ze zijn de openingszet in een onderhandelingsspel.

Die techniek zien we vaak in de geopolitiek, maar opvallend weinig in het bedrijfsleven: bewust beginnen aan de bovenkant. De lat hoog leggen. Niet als einddoel, maar als hefboom. Wie als eerste de voorwaarden bepaalt, dwingt de ander in een verdedigende positie. Trump weet dat die tarieven voorlopig geen realiteit hoeven te worden. Wat hij zoekt, is beweging. Concessies. Een herziening van afspraken die volgens hem niet in Amerika’s voordeel zijn. En hij weet één ding heel goed: als je op voorhand toont wat je echt wilt, krijg je het zelden.

In het bedrijfsleven zien we vaak het tegenovergestelde: onderhandelingen die te voorzichtig beginnen, vanuit het idee dat redelijkheid vanzelf beloond wordt. We willen niet gierig lijken, niet te duur en al helemaal niemand voor het hoofd stoten. Dus zetten we in op het compromis, nog voor het gesprek begonnen is. Het gevolg? We ondermijnen onze eigen waarde. Hoe vaak gebeurt het niet dat ondernemers of verkopers al in hun eerste offerte ‘iets extra doen’, ‘de prijs wat drukken’, ‘toch al die korting toepassen’ – om de klant vooral niet af te schrikken? En hoe vaak wordt die toegeeflijkheid dan beantwoord met een vraag om nog een toegeving?

In die zin is Trump een schoolvoorbeeld van hoe je macht opbouwt, hoe controversieel hij ook is. Zijn boodschap is: ik bepaal de spelregels. Wil je iets anders? Kom maar praten, maar weet dat ik niets weggeef zonder iets in ruil te krijgen. Hij hanteert wat de anchoring technique heet: het eerste voorstel bepaalt de setting van het hele gesprek. Zet je dat voorstel slim, dan verschuift het midden automatisch in jouw richting.

In een documentaire over de betreurde Willy Naessens zag ik iets gelijkaardigs. Hij reed naar zijn champagneboer om een grote bestelling te plaatsen. Hij bepaalde nog voor het gesprek welke prijs hij wilde krijgen. Finaal kreeg hij ook die prijs. De leverancier stond onmiddellijk in een zwakke positie. Willy had de toon gezet en de leverancier plooide. Maar het spel was nog niet gespeeld. “We gaan die prijs nog wel afronden”, zei Willy. Er was geen andere optie dan weer toe te geven.

Ondernemers kunnen hier iets van leren. Over positionering, over durven te vertrekken vanuit je werkelijke waarde, in plaats van je aanbod meteen te verwateren uit angst voor verlies. De kunst van het onderhandelen begint bij zelfrespect. Bij weten wat je waard bent. En dat durven te verdedigen. Een offerte is geen liefdadigheid, een prijs geen gok. Het is een weerspiegeling van expertise, inzet, risico en toegevoegde waarde. Als jij je prijs niet serieus neemt, waarom zou de klant dat dan wel doen? Soms moet je de hogere prijs durven te zetten, niet omdat je verwacht dat die meteen wordt aanvaard, maar omdat het de enige manier is om ergens in het midden uit te komen zonder jezelf uit te hollen.

De ironie is dat we in België vaak vol respect kijken naar ‘sterke onderhandelaars’ op wereldniveau en tegelijk in onze onderneming handelen alsof ‘aanvaardbaar’ en ‘aangenaam’ belangrijker zijn dan ‘houdbaar’. Alsof ondernemen geen spel is dat op het scherp van de snee gespeeld mag worden. Trump laat zien dat de wereld niet draait op redelijkheid, maar op invloed. En wie invloed wil, moet een positie durven innemen – hard als het moet, strategisch altijd. Misschien is dat de echte les: durf je openingszet hoog te leggen. Niet omdat je per se wilt winnen, maar omdat je dan toch al niet meteen verloren hebt.

The post ‘Donald Trump geeft les in onderhandelen’ appeared first on Trends Kanaal Z.

De aangekondigde invoering van een meerwaardebelasting door de federale overheid veroorzaakt een diep gevoel van onzekerheid, zeker voor ondernemers die met beperkte middelen hun onderneming hebben kunnen uitbouwen tot een volwaardig bedrijf.

Als eigenaar van een bescheiden kmo – waar hard werken en lange dagen de norm zijn, zonder woekerwinsten op te strijken – voel ik de bezorgdheid over die nieuwe maatregel des te sterker. Wij, ondernemers, bouwen onze bedrijven stap voor stap op, vaak met beperkte marges en een grote persoonlijke inzet, en wij vrezen dat deze fiscale maatregel ons extra zwaar zal vallen.

De kern van de nieuwe regeling is eenvoudig in haar opzet: bij de verkoop van een bedrijf wordt gekeken naar de meerwaarde die is gecreëerd, en dat extraatje wordt belast. Maar wat mij en veel collega-ondernemers bezighoudt, is de vraag wanneer die meerwaarde precies wordt vastgesteld. Wordt er vanaf dit moment een ijkpunt vastgelegd, of zal er later een correctie plaatsvinden, wanneer de marktomstandigheden anders zijn? Die onzekerheid maakt het lastig om de lange termijn te plannen en kan leiden tot onverwachte fiscale nadelen.

Voor kmo’s, waar elke investering en elke euro tellen, voelt de invoering van zo’n belasting als een extra steek in de rug. Wij zijn geen grote corporates die kunnen rekenen op flinke reserves om tegenvallers op te vangen. Elke extra belastingdruk is direct voelbaar en kan de investeringsbereidheid aanzienlijk fnuiken. Het idee dat de overheid opeens een graantje wil meepikken van de meerwaarde die bij een verkoop wordt gerealiseerd, roept bij velen de vraag op: is dat wel eerlijk?

Al jarenlang zien we dat een aanzienlijk deel van de winstgevendheid van een bedrijf op de een of andere manier naar de overheid vloeit. Niet alleen de jaarlijkse winst wordt belast, ook de banencreatie – die voor ons altijd al een belangrijk aspect van ondernemerschap en economische groei is geweest – zorgt voor overheidsinkomsten. Is dat niet voldoende? Wij dragen bij aan de welvaart door werkgelegenheid te bieden en waarde toe te voegen aan de maatschappij.

Wat mij daarnaast zorgen baart, is dat een extra belasting op de verkoop van een bedrijf het ondernemerschap kan remmen. Ondernemers nemen risico’s, investeren in innovatie en creëren banen. Als bij de overdracht van een bedrijf ineens een extra fiscaal juk wordt opgelegd, kan dat leiden tot terughoudendheid bij het aangaan van financiële risico’s. Wij willen groeien en ons bedrijf verder ontwikkelen, maar de dreiging van een onverwachte belastingdruk kan ertoe leiden dat we voorzichtiger worden en kansen laten voorbijgaan.

Bovendien zal de uitvoering van die nieuwe belastingregel waarschijnlijk heel wat administratieve rompslomp met zich brengen. Onduidelijkheid over waardebepalingen en het bepalen van het juiste tijdstip voor het vastleggen van de meerwaarde kan leiden tot langdurige en kostbare discussies met de fiscus. Voor een onderneming is dat niet alleen tijdrovend, maar ook een constante bron van onzekerheid die innovatie en groei in de weg staat.

Na twintig jaar ondernemerschap, hard werk en veel risico’s vind ik het niet correct dat de overheid plots beslist nog een extra een graantje mee te pikken. Is het nog niet genoeg geweest?

The post ‘Is die meerwaardebelasting wel eerlijk?’ appeared first on Trends Kanaal Z.

De aangekondigde invoering van een meerwaardebelasting door de federale overheid veroorzaakt een diep gevoel van onzekerheid, zeker voor ondernemers die met beperkte middelen hun onderneming hebben kunnen uitbouwen tot een volwaardig bedrijf.

Als eigenaar van een bescheiden kmo – waar hard werken en lange dagen de norm zijn, zonder woekerwinsten op te strijken – voel ik de bezorgdheid over die nieuwe maatregel des te sterker. Wij, ondernemers, bouwen onze bedrijven stap voor stap op, vaak met beperkte marges en een grote persoonlijke inzet, en wij vrezen dat deze fiscale maatregel ons extra zwaar zal vallen.

De kern van de nieuwe regeling is eenvoudig in haar opzet: bij de verkoop van een bedrijf wordt gekeken naar de meerwaarde die is gecreëerd, en dat extraatje wordt belast. Maar wat mij en veel collega-ondernemers bezighoudt, is de vraag wanneer die meerwaarde precies wordt vastgesteld. Wordt er vanaf dit moment een ijkpunt vastgelegd, of zal er later een correctie plaatsvinden, wanneer de marktomstandigheden anders zijn? Die onzekerheid maakt het lastig om de lange termijn te plannen en kan leiden tot onverwachte fiscale nadelen.

Voor kmo’s, waar elke investering en elke euro tellen, voelt de invoering van zo’n belasting als een extra steek in de rug. Wij zijn geen grote corporates die kunnen rekenen op flinke reserves om tegenvallers op te vangen. Elke extra belastingdruk is direct voelbaar en kan de investeringsbereidheid aanzienlijk fnuiken. Het idee dat de overheid opeens een graantje wil meepikken van de meerwaarde die bij een verkoop wordt gerealiseerd, roept bij velen de vraag op: is dat wel eerlijk?

Al jarenlang zien we dat een aanzienlijk deel van de winstgevendheid van een bedrijf op de een of andere manier naar de overheid vloeit. Niet alleen de jaarlijkse winst wordt belast, ook de banencreatie – die voor ons altijd al een belangrijk aspect van ondernemerschap en economische groei is geweest – zorgt voor overheidsinkomsten. Is dat niet voldoende? Wij dragen bij aan de welvaart door werkgelegenheid te bieden en waarde toe te voegen aan de maatschappij.

Wat mij daarnaast zorgen baart, is dat een extra belasting op de verkoop van een bedrijf het ondernemerschap kan remmen. Ondernemers nemen risico’s, investeren in innovatie en creëren banen. Als bij de overdracht van een bedrijf ineens een extra fiscaal juk wordt opgelegd, kan dat leiden tot terughoudendheid bij het aangaan van financiële risico’s. Wij willen groeien en ons bedrijf verder ontwikkelen, maar de dreiging van een onverwachte belastingdruk kan ertoe leiden dat we voorzichtiger worden en kansen laten voorbijgaan.

Bovendien zal de uitvoering van die nieuwe belastingregel waarschijnlijk heel wat administratieve rompslomp met zich brengen. Onduidelijkheid over waardebepalingen en het bepalen van het juiste tijdstip voor het vastleggen van de meerwaarde kan leiden tot langdurige en kostbare discussies met de fiscus. Voor een onderneming is dat niet alleen tijdrovend, maar ook een constante bron van onzekerheid die innovatie en groei in de weg staat.

Na twintig jaar ondernemerschap, hard werk en veel risico’s vind ik het niet correct dat de overheid plots beslist nog een extra een graantje mee te pikken. Is het nog niet genoeg geweest?

The post ‘Is die meerwaardebelasting wel eerlijk?’ appeared first on Trends Kanaal Z.

Common wisdom is that dating apps are over. But while millennials are tired of Tinder and upsells, swiping is alive and well.