Een van de opmerkelijkste verhalen van 2026 is hoe de markten onderschatten in welke mate bedrijven hun winst structureel kunnen optrekken, vaak sterker dan hun klanten of de reële economie het kunnen bijbenen.
The post ‘De klant betaalt de winstbonanza’ appeared first on Trends.be.
Een van de opmerkelijkste verhalen van 2026 is hoe de markten onderschatten in welke mate bedrijven hun winst structureel kunnen optrekken, vaak sterker dan hun klanten of de reële economie het kunnen bijbenen.
The post ‘De klant betaalt de winstbonanza’ appeared first on Trends.be.
De Wereldbeker voetbal is een nuttige spiegel voor de belegger. Maar beleg niet zoals je supportert.
The post ‘Beleg niet zoals je supportert’ appeared first on Trends.be.
De Wereldbeker voetbal is een nuttige spiegel voor de belegger. Maar beleg niet zoals je supportert.
The post ‘Beleg niet zoals je supportert’ appeared first on Trends.be.
In 1968 publiceerde de bioloog Garrett Hardin zijn beroemde essay The Tragedy of the Commons. Hij beschreef hoe een gemeenschappelijke weide wordt uitgeput wanneer iedere herder er telkens een extra koe op laat grazen. De opbrengst van die extra koe komt volledig bij de eigenaar terecht, terwijl de kosten van de overbegrazing worden verdeeld over …
The post ‘De Belgische tragedie van het collectief’ appeared first on Trends.be.
In 1968 publiceerde de bioloog Garrett Hardin zijn beroemde essay The Tragedy of the Commons. Hij beschreef hoe een gemeenschappelijke weide wordt uitgeput wanneer iedere herder er telkens een extra koe op laat grazen. De opbrengst van die extra koe komt volledig bij de eigenaar terecht, terwijl de kosten van de overbegrazing worden verdeeld over …
The post ‘De Belgische tragedie van het collectief’ appeared first on Trends.be.
De kernvraag tijdens een melt-up is niet of het verhaal klopt, maar of beleggers bereid zijn geworden eender welke prijs te betalen om eraan deel te nemen.
The post ‘Zitten we in een klassieke melt-up op de aandelenmarkten?’ appeared first on Trends.be.
De kernvraag tijdens een melt-up is niet of het verhaal klopt, maar of beleggers bereid zijn geworden eender welke prijs te betalen om eraan deel te nemen.
The post ‘Zitten we in een klassieke melt-up op de aandelenmarkten?’ appeared first on Trends.be.
De kernvraag tijdens een melt-up is niet of het verhaal klopt, maar of beleggers bereid zijn geworden eender welke prijs te betalen om eraan deel te nemen.
The post ‘Zitten we in een klassieke melt-up op de aandelenmarkten?’ appeared first on Trends.be.
De kernvraag tijdens een melt-up is niet of het verhaal klopt, maar of beleggers bereid zijn geworden eender welke prijs te betalen om eraan deel te nemen.
The post ‘Zitten we in een klassieke melt-up op de aandelenmarkten?’ appeared first on Trends.be.
Markten reageren niet alleen op feiten, maar vooral op verwachtingen en strategisch gedrag.
The post ‘De winnaar is niet wie de meeste middelen heeft, maar wie het spel het best speelt’ appeared first on Trends.be.
Een van de uitlopers van de grote financiële crisis was een ongeziene daling van de rente, gefaciliteerd door de overheid om de slabakkende economie te revitaliseren. Die lage rente was zuurstof voor het schuldgedreven private-equitymodel. Ook private debt heeft een enorme groei gekend, gedreven door nog een andere uitloper van de crisis: banken die minder …
The post ‘Private debt: de ‘kakkerlakken’ steken ook in 2026 de kop op’ appeared first on Trends.be.
De financiële markten feesten alsof het 1929 is. Wie naar de oplopende waarderingen kijkt, zou hoogtevrees moeten krijgen. Het dividendrendement van de Amerikaanse beurs is teruggevallen tot 1,2 procent en het winstrendement (de winst-koersverhouding) bedraagt ongeveer 4 procent, even weinig als de Amerikaanse rente op tien jaar. De goudprijs staat op een recordniveau. De zilverprijs heeft eindelijk zijn prijsniveau van vijftig jaar geleden overschreden. Zelfs rommel is duur: de spreads van high-yieldobligaties liggen onder 3 procent. Je vingers zouden voor minder jeuken om in de uitverkoop te gaan. Waarderingen zijn echter weinig betrouwbaar voor markttiming. De geschiedenis leert ook dat ‘bull markets don’t die of old age’. Eerst moet een externe factor roet in de punchbowl gooien. Er zijn twee potentiële spelbedervers.
De eerste is het roekeloze streven van de Europese Unie om de Russische staatstegoeden bij Euroclear te confisqueren, dat misschien een nieuw Lehman Brothers-moment wordt. Brave Little Belgium plooit alsnog niet onder de buitenlandse druk, maar hoelang het dat nog kan volhouden, is onduidelijk. Het voortvarende EU-beleid dreigt nu, na de zware industrie en de autosector, ook de Europese financiële sector onderuit te halen.
Als u me even wilt verontschuldigen. Mijn portefeuille moet naar de kapper
De tweede is de markt van private credit. Private credit is uitgegroeid tot een markt van vele biljoenen dollars, gevoed door beleggers die op zoek waren naar rendement. Recente ongevallen, zoals bij Tricolor en First Brands, hebben de sector onder een vergrootglas gelegd. JPMorgan-CEO Jamie Dimon heeft gewaarschuwd dat er wellicht nog meer kakkerlakken in de keukenkast zitten. Het probleem is dat niemand exact lijkt te weten waar. De markt van private credit is vaak ondoorzichtig. De complexiteit van de financiële montages is overweldigend. Het stroomschema van de financiële structuur van First Brands lijkt op een plan voor de loodgieterij van een petrochemische fabriek. De vraag is of de nieuwkomers, zoals veel Europese verzekeraars, voldoende begrijpen waarin ze beleggen. Zelfs insiders lijken niet meer alles te snappen.
Daarbovenop komen hoge fees en leverage. Private-creditfondsen rekenen vaak beheervergoedingen én performance fees aan. Die zetten de managers op hun beurt aan om meer leverage te gebruiken dan goed is. Zo proberen ze de rendementen van ‘veilige’ senior leningen op te krikken zodat, als alles goed gaat, er nog voldoende rendement voor de beleggers overblijft. CLO’s, de collateralized loan obligations, de brandversnellers van de Grote Financiële Crisis, zijn terug van weggeweest.
In de markt van private credit kunnen vaardige managers toegevoegde waarde creëren, maar onderzoek wijst uit dat de beste managers hun fees opkrikken tot een niveau dat die toegevoegde waarde gevoelig aantast. Sommige fund-of-fundsmanagers rekenen niet alleen een vaste fee aan, maar ook een eigen performance fee, zodat de belegger twee vaste fees en twee performance fees betaalt. Dat zet die fund-of-fundsmanagers aan om vooral fondsen met een hoge leverage te selecteren. Bij private credit zijn er niet altijd voldoende sterke governancemechanismen om dat soort belangenconflicten tegen te gaan. De kwaliteit van het onderpand laat vaak ook te wensen over.
Financieeltoezichthouders wijzen op de risico’s van het uitdijende schaduwbankensysteem, waar private-creditfondsen deel van uitmaken. Het idee dat de traditionele banksector door die evolutie buiten schot blijft van schokken in private credit, is een illusie. Schaduwbanken lenen bij banken, dus als ze omvallen, trekken ze banken mee. Tegelijk is er te veel ongebruikt kapitaal en zijn er te weinig kwalitatieve deals.
In de bovenstaande context is het raadzaam om risicoposities wat bij te knippen. Als u me even wilt verontschuldigen. Mijn portefeuille moet naar de kapper.
Lees ook: Opgepast voor de beurscorrectie: de risico’s van ‘koop de dip’
The post ‘De financiële markten feesten alsof het 1929 is’ appeared first on Trends.
De financiële markten feesten alsof het 1929 is. Wie naar de oplopende waarderingen kijkt, zou hoogtevrees moeten krijgen. Het dividendrendement van de Amerikaanse beurs is teruggevallen tot 1,2 procent en het winstrendement (de winst-koersverhouding) bedraagt ongeveer 4 procent, even weinig als de Amerikaanse rente op tien jaar. De goudprijs staat op een recordniveau. De zilverprijs heeft eindelijk zijn prijsniveau van vijftig jaar geleden overschreden. Zelfs rommel is duur: de spreads van high-yieldobligaties liggen onder 3 procent. Je vingers zouden voor minder jeuken om in de uitverkoop te gaan. Waarderingen zijn echter weinig betrouwbaar voor markttiming. De geschiedenis leert ook dat ‘bull markets don’t die of old age’. Eerst moet een externe factor roet in de punchbowl gooien. Er zijn twee potentiële spelbedervers.
De eerste is het roekeloze streven van de Europese Unie om de Russische staatstegoeden bij Euroclear te confisqueren, dat misschien een nieuw Lehman Brothers-moment wordt. Brave Little Belgium plooit alsnog niet onder de buitenlandse druk, maar hoelang het dat nog kan volhouden, is onduidelijk. Het voortvarende EU-beleid dreigt nu, na de zware industrie en de autosector, ook de Europese financiële sector onderuit te halen.
Als u me even wilt verontschuldigen. Mijn portefeuille moet naar de kapper
De tweede is de markt van private credit. Private credit is uitgegroeid tot een markt van vele biljoenen dollars, gevoed door beleggers die op zoek waren naar rendement. Recente ongevallen, zoals bij Tricolor en First Brands, hebben de sector onder een vergrootglas gelegd. JPMorgan-CEO Jamie Dimon heeft gewaarschuwd dat er wellicht nog meer kakkerlakken in de keukenkast zitten. Het probleem is dat niemand exact lijkt te weten waar. De markt van private credit is vaak ondoorzichtig. De complexiteit van de financiële montages is overweldigend. Het stroomschema van de financiële structuur van First Brands lijkt op een plan voor de loodgieterij van een petrochemische fabriek. De vraag is of de nieuwkomers, zoals veel Europese verzekeraars, voldoende begrijpen waarin ze beleggen. Zelfs insiders lijken niet meer alles te snappen.
Daarbovenop komen hoge fees en leverage. Private-creditfondsen rekenen vaak beheervergoedingen én performance fees aan. Die zetten de managers op hun beurt aan om meer leverage te gebruiken dan goed is. Zo proberen ze de rendementen van ‘veilige’ senior leningen op te krikken zodat, als alles goed gaat, er nog voldoende rendement voor de beleggers overblijft. CLO’s, de collateralized loan obligations, de brandversnellers van de Grote Financiële Crisis, zijn terug van weggeweest.
In de markt van private credit kunnen vaardige managers toegevoegde waarde creëren, maar onderzoek wijst uit dat de beste managers hun fees opkrikken tot een niveau dat die toegevoegde waarde gevoelig aantast. Sommige fund-of-fundsmanagers rekenen niet alleen een vaste fee aan, maar ook een eigen performance fee, zodat de belegger twee vaste fees en twee performance fees betaalt. Dat zet die fund-of-fundsmanagers aan om vooral fondsen met een hoge leverage te selecteren. Bij private credit zijn er niet altijd voldoende sterke governancemechanismen om dat soort belangenconflicten tegen te gaan. De kwaliteit van het onderpand laat vaak ook te wensen over.
Financieeltoezichthouders wijzen op de risico’s van het uitdijende schaduwbankensysteem, waar private-creditfondsen deel van uitmaken. Het idee dat de traditionele banksector door die evolutie buiten schot blijft van schokken in private credit, is een illusie. Schaduwbanken lenen bij banken, dus als ze omvallen, trekken ze banken mee. Tegelijk is er te veel ongebruikt kapitaal en zijn er te weinig kwalitatieve deals.
In de bovenstaande context is het raadzaam om risicoposities wat bij te knippen. Als u me even wilt verontschuldigen. Mijn portefeuille moet naar de kapper.
Lees ook: Opgepast voor de beurscorrectie: de risico’s van ‘koop de dip’
The post ‘De financiële markten feesten alsof het 1929 is’ appeared first on Trends.
Het zou de nabestaanden veel frustratie besparen mochten de Belgische banken een gestandaardiseerde en gedigitaliseerde procedure uitwerken.
Enkele jaren geleden zag ik met spijt de uitstekende directeur van mijn lokale bankkantoor vertrekken. Hij sloeg een nieuwe weg in en zou voortaan bijstand verlenen aan de nabestaanden bij een sterfgeval. Ik kon me daar weinig bij voorstellen, tot ik zelf met een sterfgeval in de familie te maken kreeg en de afwikkeling op me nam. Er komt inderdaad heel wat bij kijken en dat op een moment dat je wereldse dingen liever even aan de kant schuift.
De beslommeringen zijn onder meer het aangeven van het overlijden, het aanstellen van een notaris, het leegmaken van de kamer in het woon-zorgcentrum en de administratieve afwikkeling, het contacteren van de nutsmaatschappijen, het nasturen van de post, het opzeggen van abonnementen, het opstellen van de fiscale aangifte, het verdelen van de nalatenschap, het verkoopsklaar maken en verkopen van de woning en het afsluiten van de bankrekeningen.
Bij dat laatste liep het bij één van de twee banken grondig mis. Bij overlijden worden de bankrekeningen van de overledene geblokkeerd en de saldo’s worden begrijpelijk pas onder strikte voorwaarden vrijgegeven aan de rechtmatige erfgenamen. Bij de eerste bank verliep alles vlot: het invullen van één aangifteformulier en het bezorgen van de akte van erfopvolging en een kopie van de identiteitskaarten volstond om het saldo kort daarna vrij te geven. Bij de andere bank kwam ik terecht in de administratieve hel. Die bank heeft nochtans een speciale dienst successies, op zich een hoopvol gegeven, maar die bleek het erfrecht een eigen, en objectief verkeerde, interpretatie te geven.
Correspondentie kan enkel via e-mail. De aangekondigde responstijd: twee à drie weken. De e-mails vermelden een contactnummer, maar als je, het wachten beu, ten langen leste het nummer belt, kom je terecht bij een centrale helpdesk die me onderbrak om me te melden hoegenaamd “niets te begrijpen van wat u zegt” (sic). Ze gingen de dienst successies contacteren en die zou zelf terugbellen, wat niet gebeurde. Elke e-mail, waarvan één in gebroken Nederlands omdat de geneugten van een gratis vertaalrobot nog niet iedereen bekend lijken te zijn, wordt door een andere persoon van de dienst beantwoord, en die herhaalt steeds de eigen interpretatie. Daarbij werd nooit een reden gegeven, waardoor de indruk wordt gewekt dat zij de materie al evenmin begrijpen.
Zelfs een interventie van de notaris, die toelichting verschafte en de bank formeel onthief van alle verantwoordelijkheid in deze, bleek niet voldoende. De door de bank vereiste formulieren werden niet in één keer gevraagd, maar mondjesmaat, zodat de hoop op een spoedige afwikkeling telkens opnieuw de grond werd ingeboord. Geen van de formulieren kan digitaal worden ingevuld noch getekend, dus printen, pennen en scannen maar. Sommige formulieren zijn onbegrijpelijk: wie van de erfgenamen is de ‘lasthebber’ en wie is de ‘lastgever’? Bij gebrek aan heldere instructies heb ik het dan maar op goed geluk ingevuld.
Pas na het dreigen met een dagvaarding, met twee advocaten in kopie, kwam de zaak in beweging. Uiteindelijk, na maanden van chaos en frustratie, mocht ik me begeven naar het bankkantoor waar de overledene klant was, twee uur rijden, om één handtekening te zetten op nog een formulier. Deze ervaring is anekdotisch, maar er bestaan nog getuigenissen van gelijkaardige kafkaiaanse ervaringen bij sommige andere banken.
Het zou de nabestaanden veel frustratie en iedereen veel tijd en energie besparen mochten de Belgische banken, waarom niet via de bankenkoepel Febelfin, een gestandaardiseerde en gedigitaliseerde procedure uitwerken. Idealiter wordt ook een kader gecreëerd, bij herenakkoord of bij wet, om de rol van de notaris nog te versterken, zodat de nabestaanden gepaste eerste hulp bij overlijden krijgen.
Checklist voor erfgenamen. In dit overzicht zetten we op een rij welke stappen u als nabestaande moet doorlopen.
The post Eerste hulp bij overlijden: ‘Het zou veel frustratie besparen mochten banken een procedure uitwerken’ appeared first on Trends.
De auteur is eigenaar van Kounselor Consulting en adjunct-professor aan de Vlerick Business School
Stablecoins zijn misschien wel de meest fascinerende hybride van het digitale tijdperk. Ze leven op een blockchain, net als bitcoin en ether, maar gedragen zich als dollars. Eén stablecoin vertegenwoordigt één dollar of euro, maar dollars domineren met ruime voorsprong de markt. Die koppeling wordt bewaakt door reserves in dollar. De grootste stablecoins zijn tether en USDC (US Dollar Coin).
De gewone cryptomunten, zoals bitcoin en ether, zijn extreem volatiel, wat ze ongeschikt maakt voor dagelijkse betalingen. Het essentiële nut van stablecoins, zoals de naam suggereert, is dat ze een niet-volatiele cryptomunt zijn. Daarmee willen ze het beste van beide werelden combineren: de stabiliteit van dollars en euro’s en de voordelen van crypto, zoals snelle en goedkope internationale betalingen. Cryptotraders gebruiken ze al lang als ‘cash op de cryptomarkt’, een tussenstop om makkelijk tussen cryptomunten te wisselen. Stablecoins bieden ook een makkelijke toegang tot dollars aan de veelgetergde burgers en bedrijven uit minder ontwikkelde landen met een zwakke en volatiele munt. In tegenstelling tot de meeste cryptomunten die vaak nieuwe technologieën, smart contracts of andere innovaties nastreven, zijn stablecoins geen speculatieve beleggingen, maar een betalingsinstrument.
Na jaren in een grijs gebied te hebben geopereerd, komen de stablecoins nu onder een formeel wettelijk kader. In Europa doet de MiCA-regelgeving dat sinds eind 2024, maar alle ogen zijn gericht op de Verenigde Staten, waar in juli 2025 de Genius Act werd aangenomen (Guiding and Establishing National Innovation for U.S. Stablecoins). Die wet bepaalt dat alleen erkende emittenten ze mogen creëren. De reserves moeten volledig bestaan uit dollars, belegd in Amerikaans staatspapier met een looptijd van maximaal 93 dagen. Het is geen toeval dat die wetgeving er kwam onder president Trump. Stablecoins vergroten de vraag naar Amerikaanse staatsobligaties en versterken de wereldwijde dominantie van de dollar. Het Amerikaanse ministerie van Financiën voorspelt dat de markt tegen 2028 kan uitgroeien tot 2 biljoen dollar, waarvan de helft zou worden belegd in Amerikaans staatspapier.
Stablecoins hebben een schaduwzijde. Volgens Europol zijn stablecoins in criminele kringen inmiddels veel populairder dan de bitcoin. Maar hun succes bij de bevolking in zwakkere landen is onmiskenbaar. Paolo Ardoino, de CEO van Tether, claimt dat zijn munt al 400 miljoen gebruikers heeft in opkomende economieën. Als dat klopt, is de tether vandaag misschien wel meer freedom money dan de bitcoin. Stablecoins zijn niet langer alleen een speeltje van cryptostart-ups. Grote banken en financiële instellingen omarmen het concept. In de Verenigde Staten en de Europese Unie mogen banken hun eigen stablecoins uitgeven. JP Morgan Chase heeft de JPM Coin, die draait op de eigen Onyx-blockchain. Alleen institutionele klanten mogen die gebruiken, maar het laat zien waar het heen kan gaan: 24/7 internationale betalingen en directe afwikkeling van transacties in digitale effecten. Er komt ook nieuwe concurrentie op uit onverwachte hoek. De Genius Act verbiedt stablecoins rente uit te keren, waardoor ze meer op digitaal contant geld lijken. Maar tokenized geldmarktfondsen, zoals Buidl van BlackRock en Benji van Franklin Templeton, mogen wel rente betalen. Dat maakt ze aantrekkelijk voor beleggers die meer zoeken dan alleen een betalingsmiddel.
Stablecoins bevinden zich op het snijvlak van crypto, fintech en geopolitiek. Ze zijn tegelijk een betaalmiddel, een financieringsinstrument voor staten en een troef in de strijd om monetair leiderschap. Of ze bitcoin zullen verdringen als betaalmiddel, is nog de vraag, maar alles wijst erop dat ze een belangrijke rol zullen spelen in het nieuwe monetaire landschap.
The post ‘Alles wijst erop dat stablecoins een belangrijke rol zullen spelen in het nieuwe monetaire landschap’ appeared first on Trends.
De auteur is eigenaar van Kounselor Consulting en adjunct-professor aan de Vlerick Business School
Stablecoins zijn misschien wel de meest fascinerende hybride van het digitale tijdperk. Ze leven op een blockchain, net als bitcoin en ether, maar gedragen zich als dollars. Eén stablecoin vertegenwoordigt één dollar of euro, maar dollars domineren met ruime voorsprong de markt. Die koppeling wordt bewaakt door reserves in dollar. De grootste stablecoins zijn tether en USDC (US Dollar Coin).
De gewone cryptomunten, zoals bitcoin en ether, zijn extreem volatiel, wat ze ongeschikt maakt voor dagelijkse betalingen. Het essentiële nut van stablecoins, zoals de naam suggereert, is dat ze een niet-volatiele cryptomunt zijn. Daarmee willen ze het beste van beide werelden combineren: de stabiliteit van dollars en euro’s en de voordelen van crypto, zoals snelle en goedkope internationale betalingen. Cryptotraders gebruiken ze al lang als ‘cash op de cryptomarkt’, een tussenstop om makkelijk tussen cryptomunten te wisselen. Stablecoins bieden ook een makkelijke toegang tot dollars aan de veelgetergde burgers en bedrijven uit minder ontwikkelde landen met een zwakke en volatiele munt. In tegenstelling tot de meeste cryptomunten die vaak nieuwe technologieën, smart contracts of andere innovaties nastreven, zijn stablecoins geen speculatieve beleggingen, maar een betalingsinstrument.
Na jaren in een grijs gebied te hebben geopereerd, komen de stablecoins nu onder een formeel wettelijk kader. In Europa doet de MiCA-regelgeving dat sinds eind 2024, maar alle ogen zijn gericht op de Verenigde Staten, waar in juli 2025 de Genius Act werd aangenomen (Guiding and Establishing National Innovation for U.S. Stablecoins). Die wet bepaalt dat alleen erkende emittenten ze mogen creëren. De reserves moeten volledig bestaan uit dollars, belegd in Amerikaans staatspapier met een looptijd van maximaal 93 dagen. Het is geen toeval dat die wetgeving er kwam onder president Trump. Stablecoins vergroten de vraag naar Amerikaanse staatsobligaties en versterken de wereldwijde dominantie van de dollar. Het Amerikaanse ministerie van Financiën voorspelt dat de markt tegen 2028 kan uitgroeien tot 2 biljoen dollar, waarvan de helft zou worden belegd in Amerikaans staatspapier.
Stablecoins hebben een schaduwzijde. Volgens Europol zijn stablecoins in criminele kringen inmiddels veel populairder dan de bitcoin. Maar hun succes bij de bevolking in zwakkere landen is onmiskenbaar. Paolo Ardoino, de CEO van Tether, claimt dat zijn munt al 400 miljoen gebruikers heeft in opkomende economieën. Als dat klopt, is de tether vandaag misschien wel meer freedom money dan de bitcoin. Stablecoins zijn niet langer alleen een speeltje van cryptostart-ups. Grote banken en financiële instellingen omarmen het concept. In de Verenigde Staten en de Europese Unie mogen banken hun eigen stablecoins uitgeven. JP Morgan Chase heeft de JPM Coin, die draait op de eigen Onyx-blockchain. Alleen institutionele klanten mogen die gebruiken, maar het laat zien waar het heen kan gaan: 24/7 internationale betalingen en directe afwikkeling van transacties in digitale effecten. Er komt ook nieuwe concurrentie op uit onverwachte hoek. De Genius Act verbiedt stablecoins rente uit te keren, waardoor ze meer op digitaal contant geld lijken. Maar tokenized geldmarktfondsen, zoals Buidl van BlackRock en Benji van Franklin Templeton, mogen wel rente betalen. Dat maakt ze aantrekkelijk voor beleggers die meer zoeken dan alleen een betalingsmiddel.
Stablecoins bevinden zich op het snijvlak van crypto, fintech en geopolitiek. Ze zijn tegelijk een betaalmiddel, een financieringsinstrument voor staten en een troef in de strijd om monetair leiderschap. Of ze bitcoin zullen verdringen als betaalmiddel, is nog de vraag, maar alles wijst erop dat ze een belangrijke rol zullen spelen in het nieuwe monetaire landschap.
The post ‘Alles wijst erop dat stablecoins een belangrijke rol zullen spelen in het nieuwe monetaire landschap’ appeared first on Trends.
Wie systematisch naar de ingang van het beursgebouw loopt wanneer de eerste rook uit de ramen komt, in de gedachte dat het weer barbecuetijd is, krijgt vroeg of laat een brandend gebinte op zijn hoofd.
De beurscorrectie die volgde op Liberation Day van 2 april was na een paar weken alweer weggewerkt. Met de nodige zin voor ex post rationalisatie worden allerlei fundamentele redenen bijeengeschraapt om het snelle herstel goed te praten. De bedrijfswinsten vallen best mee, Jay Powell mag onafhankelijk blijven en TACO – een nieuw beursacroniem voor Trump always chickens out (Trump trekt zijn staart altijd in) – smaakt goed. Feit is dat de onzekerheid is toegenomen. Donald Trump blijft zich gedragen als een ongeleid projectiel. Feit is ook dat de Amerikaanse obligatierente de hoogte is ingeschoten. Een hoger risico en een hogere obligatierente moeten zich normaal vertalen in lagere beurskoersen, in elk geval lager dan op Liberation Day.
Het snelle beursherstel wordt gedreven door een fenomeen dat sinds de Grote Financiële Crisis een vast patroon heeft aangenomen en dat aan kracht lijkt te winnen. Een groeiende horde retailbeleggers stort zich bij elke dip op de aandelenmarkt. JP Morgan becijferde dat Amerikaanse retailbeleggers in april netto voor 40 miljard dollar aandelen hadden gekocht, de grootste instroom in de geschiedenis. Ze hielden blijkbaar hun buskruit droog, de vinger aan de trekker, hoopvol uitkijkend naar de eerstvolgende dip. Spannend allemaal!
De vraag moet worden gesteld of we hier bewijs zien van slimme dan wel van domme retailbeleggers. Retailbeleggers blonken traditioneel uit in sell the dip en buy the top. Bij een beurscorrectie liepen ze in drommen naar de uitgang van het beursgebouw, om pas terug te keren nadat de beurs een nieuw record had neergezet. Nu lopen ze massaal naar de ingang als de beurs een klap heeft gekregen. Opvallend is dat professionele beleggers, traditioneel beschouwd als het ‘slimme geld’, aan de kant zijn blijven staan.
Wie systematisch naar de ingang van het beursgebouw loopt wanneer de eerste rook uit de ramen komt, in de gedachte dat het weer barbecuetijd is, krijgt vroeg of laat een brandend gebinte op zijn hoofd.
Het internet en initiatieven zoals de FIRE-beweging (financial independence, retire early) hebben gezorgd voor financiële educatie. Vooral jonge beleggers lijken ervan te hebben geprofiteerd. Ze zijn fan van de aandelenmarkt als fundament van vermogensopbouw. Zo bekeken zijn ze slim, wellicht slimmer dan de oudere generatie beleggers, of beter, niet-beleggers. Maar in tegenstelling tot de oudere generatie beperkt hun beurservaring zich tot het tijdvak na de Grote Financiële Crisis, dat hen heeft ‘geleerd’ dat elke beurscorrectie een koopkans is. De centrale banken stonden steeds klaar om de economie en de financiële markten te hulp te schieten met renteverlagingen en quantitative easing. En als dat niet volstond, was Vadertje Staat gul met fiscale stimuli. Je zou voor minder beginnen te kwijlen wanneer het belletje van een beurscorrectie rinkelt.
Zoals steeds draagt kuddegedrag op de beurs de kiem van zijn ondergang. Toen de Amerikaanse overheidsschuld op vrijdag 16 mei zijn laatste AAA-rating verloor, daalde de S&P 500 met 1 procent. Dat was reden genoeg voor de Amerikaanse retailbeleggers om zich op maandag op aandelen te storten, als honden op een stuk spek. Ze kochten in de ochtendsessie netto voor 4,1 miljard dollar aandelen, een nieuw record. Dat soort gedrag helpt je te begrijpen waarom de Amerikaanse beurs zo hardnekkig de wetten van de zwaartekracht blijft tarten. Dat de koop-de-dippers een blinde voorkeur hebben voor trackers op de S&P 500, is er zeker schatplichtig aan.
Ken Fisher noemde de beurs ooit The Great Humiliator. Als te veel beleggers de eerste helft van het woord ‘risicopremie’ vergeten, zal de beurs onvermijdelijk naar overgewaardeerd terrein worden gestuwd. Waarna de Grote Correctie onvermijdelijk is. Wie systematisch naar de ingang van het beursgebouw loopt wanneer de eerste rook uit de ramen komt, in de gedachte dat het weer barbecuetijd is, krijgt vroeg of laat een brandend gebinte op zijn hoofd.
De auteur is eigenaar van Kounselor Consulting en adjunct-professor aan de Vlerick Business School
The post Opgepast voor de beurscorrectie: de risico’s van ‘koop de dip’ appeared first on Trends Kanaal Z.
Donald Trump heeft ongewild de culminatie van het Triffin-dilemma, een vertrouwenscrisis in de dollar, over zich heen geroepen.
In tegenstelling tot wat je zou denken, is er wel degelijk a method behind the madness van Donald Trump. De logica achter zijn economische beleid kun je zo van het internet plukken. Het document heet A User’s Guide to Restructuring the Global Trading System, geschreven door Stephen Miran, de voorzitter van Trumps Council of Economic Advisers. Het leest als een cursus en als een handleiding. Miran stelt de afkalving van de Amerikaanse industrie aan de kaak. Het achterliggende probleem zou de status van de Amerikaanse dollar als ’s werelds grootste reservemunt zijn, die zou leiden tot een permanente overwaardering van de munt. Die overwaardering zou de Amerikaanse export structureel onaantrekkelijk maken. Miran verwijst expliciet naar de Belgisch-Amerikaanse econoom Robert Triffin om zijn redenering te staven. Triffin argumenteerde dat een land dat de wereldreservemunt levert, bereid moet zijn tekorten op de lopende rekening van zijn betalingsbalans te hebben (dus meer importeren dan exporteren en dollars in omloop brengen), zodat andere landen voldoende liquiditeit in die munt kunnen aanhouden.
De wereldreservemunt gaat een eigen leven leiden op het internationale toneel omdat ze er de rol speelt van gemeenschappelijke geldhoeveelheid. Exporterende landen krijgen dollars binnen, maar in plaats van ze in te ruilen voor de eigen munt, houden ze de dollars bij om er internationale handel mee te financieren of ze te gebruiken als onderpand. Indien dollars weinig of geen reservestatus zouden hebben, dan zouden die landen verkiezen ze in te ruilen tegen de eigen munt, wat de dollar zou verzwakken en wat zo de Amerikaanse export weer aantrekkelijk zou maken.
Maar door de reservestatus van de dollar kan Amerika niet genieten van dat zelfcorrigerende mechanisme. En door de sterkere economische groei van andere landen, zoals China, wordt de structurele vraag naar dollars nog groter en nemen de tekorten op de Amerikaanse betalingsbalans toe. Volgens Triffin tast dat het vertrouwen in de reservemunt aan, waardoor die uiteindelijk zijn reservestatus kan verliezen, met wereldwijde financiële instabiliteit tot gevolg. Dat staat bekend als het Triffin-dilemma.
De status van wereldreservemunt levert Amerika wel degelijk voordelen op. Zo kan het land meer lenen tegen dezelfde rente omdat er steeds een sterke vraag naar dollars is. Ook kan het de dollar als geopolitiek wapen inzetten, bijvoorbeeld door partijen de toegang tot het dollarsysteem te ontzeggen.
Trump is zich bewust van die voordelen maar vindt dat het evenwicht zoek is. Andere landen profiteren niet alleen van het systeem omdat ze meer naar Amerika kunnen exporteren, maar ze profiteren ook van de Amerikaanse militaire paraplu. Daarnaast zouden sommige landen misbruik maken van het systeem door valse handelspraktijken te hanteren. En daar wil Trump een einde aan maken.
Miran schrijft de methode van de stok en de wortel voor. Hogere handelstarieven zijn de stok: een hefboom voor Amerika in onderhandelingen. Het verlengen van de militaire bescherming door Amerika is de wortel. Miran wil eerst slaan en dan zalven. De tarieven zijn bedoeld als aanzet tot nieuwe handelsakkoorden, die op hun beurt de basis vormen voor een nieuw valuta-akkoord waarbij bevriende landen zich bereid tonen om de dollar te helpen verzwakken. Miran pleit voor een progressieve invoering van strafheffingen en diplomatie om de financiële markten niet te verontrusten.
Trump heeft zich volledig aangesloten bij Mirans gedachtegoed, maar koos onder invloed van hardliner Peter Navarro voor de shocktherapie, die beter bij zijn persoonlijkheid past. Daarmee heeft hij ongewild de culminatie van het Triffin-dilemma, een vertrouwenscrisis in de dollar, over zich heen geroepen. Zo heeft hij zichzelf geweldig in de voet geschoten en moet hij in ijltempo bakzeil halen. Dat is het goede nieuws.
The post Trumps Belgisch-Amerikaans dilemma appeared first on Trends Kanaal Z.
West-Europa is een veel natuurlijkere economische partner van Rusland dan de Verenigde Staten.
De NAVO is een product van de Koude Oorlog. Na de Tweede Wereldoorlog namen de spanningen tussen de Sovjet-Unie en het Westen toe. De NAVO werd opgericht op 4 april 1949 als een militaire alliantie om de verspreiding van het communisme in Europa te voorkomen. Het Warschaupact, een door de Sovjet-Unie geleid militair bondgenootschap, werd in 1955 gevormd als tegenhanger van de NAVO.
De situatie kenterde in het midden van de jaren tachtig door de glasnost (openheid) en perestrojka (herstructurering) van Michail Gorbatsjov in een poging de Sovjet-Unie te moderniseren. Maar zijn initiatief leidde tot instabiliteit, die uitmondde in de ontbinding van het Warschaupact in 1991 en de ineenstorting van de Sovjet-Unie. Gorbatsjov moest aftreden, wat ook het officiële einde van de Koude Oorlog betekende.
Maar in realiteit is de Koude Oorlog nooit echt gestopt. De NAVO is zich blijven uitbreiden richting en zelfs tot aan de Russische landsgrenzen, ofschoon het Westen in 1990 aan Rusland de plechtige belofte had gemaakt dat “NATO would not expand one inch eastwards“. De uitbreiding van de NAVO heeft grote wrevel gecreëerd bij de Russen, die zich door het Westen verraden voelen en niet kunnen begrijpen waarom die überhaupt nodig is.
Na het einde van de Koude Oorlog verloor de NAVO haar bestaansreden. De officiële missie van de NAVO werd geherformuleerd tot het aanpakken van wereldwijde veiligheidsproblemen, maar in essentie is er weinig aan de originele opzet veranderd. Het absorberen van voormalige Oostbloklanden wordt door de Russen beschouwd als een bewijs dat ze door het Westen nog altijd als de vijand worden gezien en de geografische insluiting door de NAVO wordt als een existentiële bedreiging ervaren. De Russen hebben hun onmin nooit onder stoelen of banken gestoken. Poetin noemde tijdens zijn jaarlijkse persconferentie in Moskou in december 2021 de uitbreiding van de NAVO en het plaatsen van raketten in zijn achtertuin “onaanvaardbaar”.
Dat was niet de eerste keer. Er is een lange historiek van Russisch verzet tegen de NAVO-expansie. Toen de NAVO zich in 1997 voorbereidde om uit te breiden naar Polen, Hongarije en Tsjechië, zei Gorbatsjov aan het Amerikaanse Congres dat “je niet een volk kan vernederen en dan denken dat dit geen gevolgen zal hebben”. In 1994 had Henry Kissinger gezegd: “Er is één factor die we lijken te vergeten. We hebben, hoewel het geen juridisch bindende verzekering was, Gorbatsjov categorisch verzekerd dat als een Verenigd Duitsland in de NAVO kon blijven, de NAVO niet naar het oosten zou uitbreiden. En ik denk dat de huidige Russische regering heel duidelijk is.”
Poetin sprak zijn onmin al uit tijdens zijn fameuze speech in München in 2007, jaren voor J.D. Vance er een baseballknuppel in het Europese hoenderhok kwam gooien. In 2008 protesteerde Gorbatsjov tegen de plannen om Oekraïne en Georgië het lidmaatschap aan te bieden. Na de Oekraïne-crisis en de annexatie van de Krim in 2014, waarschuwde hij voor een escalatie van het conflict. Gorbatsjov had het gevoel dat het Westen een kans op duurzame vrede en samenwerking met Rusland had gemist. Het is intriest dat het tot een oorlog in Oekraïne is gekomen.
Het is pijnlijk te zien hoe Amerika, onder Trump, wel aansluiting zoekt bij Rusland, terwijl de Europese leiders sinds de start van de oorlog elk gesprek met Rusland uit de weg zijn gegaan. Er ligt geen ‘mooie oceaan’ tussen West-Europa en Rusland. West-Europa is een veel natuurlijkere economische partner van Rusland dan de Verenigde Staten. Europa moet Poetin natuurlijk niet zomaar zijn zin geven, maar we hebben veel meer te winnen met een vredesakkoord en een herstel van de economische relaties dan met een uitzichtloze wapenwedloop en een nieuwe escalatie in de Koude Oorlog.
The post ‘Europa heeft niks te winnen bij een nieuwe Koude Oorlog’ appeared first on Trends Kanaal Z.
FreshRSS